عرض کنم که قبل از ال کلاسیکو یه دل نوشته از بدبختی های احتمالیمون نوشتم و توش راکیتیچ و گومز و روبرتو و ماسکرانو رو به عنوان کسانی معرفی کردم که آبو قطع میکنن واسه بارسا. خب ظاهرا تو بازی دیشب راکیتیچ رید به هیکل کسایی مثل من. تمامی کسانی که ازشون نام بردم متناسب با مهارتاشون ریدن تو بازی غیر از یک نفر که اون راکیتیچ بود. بازیکنی که تو حملات تیم به چشم نیومد و تاثیری نداشت اما تو حفظ توپ و مخصوصا دفاع فوق العاده بود. بعد از بازی افتضاح اندر افتضاح اندر افتضاح تیممون جلو سوسیداد و عملکرد فوق العاده ضعیف خط دفاع تو اون بازی شاید خیلی از هوادارای بارسا یکی از فرضیاتشون قبل از شروع بازی دیشب دریافت سه یا چهار گل از رئال مادرید آماده ی این روزها بود. ولی اگه یه نفر بود که به همراه آلبا و تا حدی پیکه بارسا رو از دست مهاجمای وحشتناک رئال نجات دادن اون یه نفر راکیتیچ بود با عملکرد فوق العاده در نبردهای تن به تن و کمک به خط دفاعی بعضا نا به سامان و آشفته ی بارسا تو بازی دیشب فوق العاده بود و به طور کلی هر چه قدر سرجی روبرتو سوراخ بود از اون ور راکیتیچ حسابی گذاشت در ثلتون و مارسلو و سمت راستو بست. جوری بود که آخر بازی بزرگترین دغدغه ی من تعویض راکیتیچ با آردا توران بسیار ناآماده و افلیج بود. البته بازی خوب راکیتیچ تو ال کلاسیکو یه نکته ی دیگه رو هم یادآوری کرد و اون اینکه بارسا این فصل به شدت متکی به قدرت انفرادی بازیکناشه چون همین راکیتیچ تو بسیاری از بازی های فصل گشادبازی درآورده و موقعیت های تیمو صلب کرده ازمون. حرف آخر اینکه راکیتیچ و هر بازیکن دیگه ای که تو بارسا بازی میکنه باید به خودش تیم بارسا اونطور که خیلی ها میگن پر از بازیکن مزخرف و بنجل نیست به یاد فصل 2015-2014 که با بازیکن های بنجل و تیم خراب کن بیشتر از الان تونستیم سه گانه بگیریم.