ﭘﺪﺭ ： ﺷﻤﺎ ﯾﺎﺩﺗﻮﻥ ﻧﻤﯽ ﺁﺩ، ﺯﻣﺎﻥ ﻓﺮﮔﻮﺳﻦ ﺍﯾﻨﺠﻮﺭﯼ ﻧﺒﻮﺩ، ﻧﻤﯽ ﺩﻭﻧﺴﺘﯿﻢ ﻣﺴﺎﻭﯼ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ، ﺍﺻﻼً ﺑﺎﺧﺖ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﺩﯾﻢ . ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﯾﻢ، ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﻣﯽ ﺷﺪﯾﻢ، ﺍﯾﻨﻘﺪﺭ ﮔﺮﻭﻧﯽ ﻭ ﺑﯿﮑﺎﺭﯼ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ! ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺘﺎﺩﯾﻮﻡ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺭﻭ ﺍﻭﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻭﻥ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺳﺎﺧﺖ ! ﺁﺧﺮﺷﻢ ﺍﺯ ﻣﻨﭽﺴﺘﺮ ﺑﺎﺯﻧﺸﺴﺖ ﺷﺪ . ﭘﺴﺮ ： ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺭﻭ ﮐﻪ ﺍﻭﻥ ﻧﺴﺎﺧﺖ ! ﭘﺪﺭ ： ﺧﻮﺏ ﭼﻪ ﻓﺮﻗﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ؟ ﻣﻬﻢ ﺍﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺍﯾﻨﺎ ﻧﺴﺎﺧﺘﻦ ! ﭘﺴﺮ ： ﺁﺭﻩ ﺍﯾﻨﺎ ﻫﻤﺸﻮﻥ ﻓﮑﺮ ﺟﯿﺐ ﺧﻮﺩﺷﻮﻧﻦ، ﺯﻻﺗﺎﻥ ﻭ ﭘﻮﮔﺒﺎ ﺭﻭ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻓﻘﻂ ﻓﺮﻭﺵ ﻟﺒﺎﺳﺎﺷﻮﻥ ﺑﺎﻻ ﺑﺮﻩ . ﭘﺪﺭ ： ﺍﯼ ﺑﺎﺑﺎ … ﻣﺎ ﺯ، ﻻﺗﺎﻥ ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯﯼ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ، ﺧﻮﺩ ﻏﻠﻂ ﺑﻮﺩ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﯽ ﭘﻨﺪﺍﺷﺘﯿﻢ ! ﺣﯿﻒ ﭘﻮﻝ … ﺍﻭﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻢ ﻓﮑﺮ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﺯﺍﯾﯽ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﻭﻟﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﻧﻪ ﺍﯾﻨﺠﻮﺭﯼ . ﻣﯽ ﺩﻭﻧﯽ ﺍﺯ ﺑﻐﻞ ﻓﺮﻭﺵ ﺳﻘﺰﻫﺎﯼ ﻓﺮﮔﻮﺳﻦ ﺗﻮ ﻣﺘﺮﻭ، ﭼﻘﺪ ﻋﺎﯾﺪ ﺑﺎﺷﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﺷﺪ؟ ﺧﯿﻠﯽ ! ﺑﻪ ﭘﻮﻝ ﺍﻭﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺗﺮ ! ﺍﺻﻼً ﺑﺎ ﻫﻤﻮﻥ ﭘﻮﻝ ﻫﺎ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺭﻭﻧﺎﻟﺪﻭ ﺭﻭ ﻓﺮﻭﺧﺘﯿﻢ ﺑﻪ ﺭﺋﺎﻝ ! ﭘﺴﺮ ： ﺩﻭﺳﺘﻢ ﻣﯿﮕﻪ ﻣﺎ ﯾﻪ ﻓﺎﻣﯿﻞ ﺗﻮ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﯿﮕﻪ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺷﻮﻧﻪ، ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻥ ﻣﻨﭽﺴﺘﺮ ﺑﺒﺎﺯﻩ ﮐﻪ ﻣﻠﺖ ﻧﺮﯾﺰﻥ ﺗﻮ ﺧﯿﺎﺑﻮﻧﺎ . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﯾﻪ ﻓﺎﻣﯿﻞ ﻫﻢ ﺗﻮ ﻧﺎﺳﺎ ﺩﺍﺭﻧﺎ ﻭﻟﯽ ﺍﻭﻥ ﭼﯿﺰﯼ ﻧﻤﯿﮕﻪ ! ﭘﺪﺭ ： ﻣﻦ ﺷﻨﯿﺪﻡ ﻣﻮﺭﯾﻨﯿﻮ ﺑﻪ ﻓﺮﮔﻮﺳﻦ ﺯﻧﮓ ﺯﺩﻩ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﯾﯽ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺗﯿﻢ ﭼﺠﻮﺭﯼ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﻣﯽ ﺷﺪﯼ؟ ﻓﺮﮔﻮﺳﻦ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺑﺶ ﮐﻠﯽ ﺁﺩﺍﻣﺲ ﺟﻮﯾﺪﻩ ﺍﻣﺎ ﻣﮕﻪ ﻣﻮﺭﯾﻨﯿﻮ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯿﺸﻪ؟ ! ﭘﺴﺮ ： ﺍﺻﻼً ﺍﻭﻥ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻪ ﺁﺩﺍﻣﺲ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ؟ ‏( ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﺍﻓﻖ ﺧﯿﺮﻩ ﻣﯽ ﺟﻮﻧﺪ ﻭ ﺁﺩﺍﻣﺲ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ (! ﭘﺪﺭ ： ﮐﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﯾﻨﯿﻮ ﺑﺎ ﻣﻨﭽﺴﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻤﺐ ﻫﯿﺮﻭﺷﯿﻤﺎ ﺑﺎ ﺍﺗﻢ ﻧﮑﺮﺩ ! ﻫﯿﺮﻭﺷﯿﻤﺎ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺩﻭﻧﯽ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟ ﺗﻮ ﮊﺍﭘﻨﻪ، ﮊﺍﭘﻨﯽ ﻫﺎ ﮐﺠﺎﻥ ﻭ ﻣﺎ ﮐﺠﺎﯾﯿﻢ ! ﭘﺴﺮ ： ﻣﻦ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﭘﯿﺎﺩﻩ ﻣﯽ ﺷﻢ . ﭼﻘﺪﺭ ﺗﻘﺪﯾﻢ ﮐﻨﻢ؟ ! ﭘﺪﺭ ： ﻗﺎﺑﻞ ﻧﺪﺍﺭﻩ، ﻫﺮ ﭼﯽ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﯿﺪﯼ . ﭘﺴﺮ ﯾﮏ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﻭ ﭘﺪﺭ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﭘﻮﻝ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﭘﺮﺕ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ، ﯾﻘﻪ ﺍﺵ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﺩ ﻭ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ ： ﻣﯿﺸﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﭘﻮﻧﺼﺪ، ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﯼ ﺷﻬﺮ ﻫﺮﺗﻪ؟ ﭘﺴﺮ ： ﺍﯾﻦ ﻣﺴﯿﺮ ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻣﻪ ﺑﺎﺑﺎ … ﭘﺪﺭ ： ﻣﻦ ﺑﺎﺑﺎﺕ ﻧﯿﺴﺘﻢ … ﺑﯿﺎ ﺑﺎﺯﻡ “ ﺩﯾﺪﻩ ﺷﺪ ” ﺗﻮ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻢ ! ﺁﺧﻪ ﺍﯾﻨﺎ ﮐﺠﺎﺷﻮﻥ ﭘﺪﺭ ﻭ ﭘﺴﺮﻩ؟ ! ﻃﺮﻑ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺍﺭﻩ ﻣﯿﮕﻪ ﻣﻦ ﺑﺎﺑﺎﺕ ﻧﯿﺴﺘﻢ . ﻗﻄﻊ ﮐﻦ ﺍﻭﻥ ﻓﯿﻠﻢ ﺑﺮﺩﺍﺭﯼ ﺭﻭ ﺁﻗﺎ، ﻗﻄﻊ ﮐﻦ ﺗﺎ ﻣﻦ ﺗﮑﻠﯿﻔﻢ ﺭﻭ ﺑﺎ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ ﺍﯾﻦ ﻣﺘﻦ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻨﻢ … ‏( ﺍﻟﮑﯽ ﺷﻠﻮﻏﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﮐﺴﯽ ﻧﻔﻬﻤﺪ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﻣﺘﻦ ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﻡ ﻭ ﯾﻮﺍﺷﮑﯽ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮔﻮﺷﻪ ﺩﺭ ﻣﯽ ﺭﻭﻡ (! ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﺩﻭ : ﯾﻪ ﺁﺩﺍﻣﺲ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﻤﺎ ﯾﻪ ﺁﺩﺍﻣﺴﻪ، ﻭﻟﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻮﺍﺩﺍﺭﺍﯼ ﻣﻨﭽﺴﺘﺮ ﯾﻪ ﺗﺎﺭﯾﺨﻪ ! ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﯾﮏ ： ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻣﺘﻦ، ﺍﺯ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﻫﺎﯼ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ، ﺁﺯﻣﺎﯾﺶ ﺩﯼ . ﺍﻥ . ﺍﯼ ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ . ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ ﺁﻗﺎﯼ ﺯﯾﮑﺲ