تمامِ مشکلاتِ توخل: باید برود؟

امشب در سانتیاگو برنابئو، دورتموند تنها یک مساوی برای سرگروهی می خواهد. اما علی رغم عملکرد خوب در لیگ قهرمانان، دورتموند در بوندسلیگا بالا و پایین زیاد داشته، و آن ها اخیرا هم برابر فرانکفورت شکست خوردند. توماس توخل که تا سال 2018 قرارداد دارد، حالا تحت انتقاد دارد و بسیاری او را یک گزینه مناسب در طولانی مدت نمی بینند. پیروزی 1-4 برابر گلادباخ کمی اوضاع را آرام تر کرد اما ششمی در بوندسلیگا برای نایب قهرمان فصل قبل رتبه جالبی نیست. می خواهیم به 5 مشکل اصلی دورتموند در زمانِ حال بپردازیم. رابطه با هواداران برای مدتیست که هواداران دورتموند خود را همسو با باشگاه و استراتژی جهانی شدنش نمی بینند. دورتموند در دو تابستان اخیر به تور هایی در آسیا رفته و قرار است یک کمپ دیگر هم در زمستان در دوبی برپا کند. کمپی که مجله هواداری باشگاه آن را یک کمپین تبلیغاتی برای یک کشور غیر دموکراتیک می داند. وقتی دورتموند فصل قبل در بوندسلیگا و جام حذفی نایب قهرمان شد و در یورو لیگ برابر لیورپول کنار رفت، هواداران دوباره احساس جا ماندن کردند. بسیاری اعتقاد داشتند که باشگاه شبیه بایرن مونیخ شده و تنها موفقیتش کمتر است. در همان فصل اول، توخل نشان داد که کاملا برعکسِ یورگن کلوپ است، مربی که خیلی وقت پیش دروتموند را ترک کرد اما هنوز هم حضورش در باشگاه احساس می شود. موضوع بحث اصلی هواداران این است که توخل مرد سردیست و فوتبال حساب شده بازی می کند، و با هواداران هم حرف نمی زند. توخل یک مرد اهل سفر است، و آینده اش در مکان های بزرگتری غیر از دورتموند دیده می شود. وقتی این مجله هواداری جمعه قبل تقاضای سرِ توخل را کرد، و در های کوچکی را برای پس گرفتن حمایت آن ها باز گذاشت، واضح بود که هواداران دورتموند خودشان را از باشگاه دور می بینند و می ترسند هر روز این دوری و فاصله بیشتر شود. بازیکنان زیادی در سال های اخیر دورتموند را ترک کرده اند، اما رفتنِ کلوپ در 2015 زخم عمیقی به جا گذاشت. آن ها حالا مربی دارند که بیش از اشتیاق، روی فوتبال تمرکز می کند، و مدیران باشگاه با کلنجار سعی در توضیح این مساله دارند که حضور در لیگ قهرمانان برای آینده باشگاه حیاتیست. اختلاف در داخل باشگاه وقتی توخل کمی اشتیاق از خود نشان داد، از عملکرد و ذهنیت تیم خود انتقاد کرد. نتیجه اش یک هفته بدِ تمرینی و ساکت ماندنِ بازیکنان شد. حتی واتزکه که زیاد مصاحبه نمی کند هم برای مدتی واکنش نشان نداد. برداشت از این سکوتِ عجیب، رفتن توخل بعد از پایان قراردادش در 2018 بود. در نهایت واتزکه در سایت رسمی خود باشگاه و نه رسانه ها یک واکنش نشان داد و گفت که توخل مردِ خودش است، کاملا روی هدایتِ خودش رفتار می کند و کاری به مدیریت ورزشی تیم ندارد. در ابتدای سال، یک دعوای داخلی بین توخل و مدیر استعداد یابی باشگاه یعنی میشلینتات رسانه ای شد. گزارش ها اعلام کردند دعوای این دو سر، ترانسفر کنسل شده اولیور تورس، هافبک اتلتیکو مادرید در ژانویه 2016 بوده. و انگار بعد از این قضیه این دو نفر دیگر با هم صحبت نکردند. میشلینتات در شناسایی استعداد هایی مانندِ میانگ و کاگاوا نقشی کلیدی داشته و دورتموند به خوبی از اهمیتِ او آگاه است. برای همین به نظر باشگاه طرفِ مدیر استعداد یابی اش را گرفته و انتظار می رود به او پست های بالاتری هم در آینده پیشنهاد شود. چهره عمومی توخل توخل عاشق فوتبال و هدایت تیم است. چیزی که او دوست ندارد، توضیح دادن خود و متد هایش است. درست مانندِ الگویش پپ گواردیولا، مربی دورتموند حضورش در رسانه ها را محدود به کنفرانس های مطبوعاتی کرده، چیزی که جزو وظایف قراردادش با باشگاه است. او نتوانسته رابطه عمیق تری با خبرنگارانی که اخبار باشگاه رو پوشش می دهند برقرار کند، برای همین فلسفه فوتبالی او خیلی خوب به هواداران فوتبال ارائه نشده. برای مثال، توخل خیلی خوب توضیح نداده چرا مرتب به صورت چرخشی به بازیکنان بازی می دهد. مردم می توانند حدس بزنند که او در هفته های پر بازی به بازیکنان کلیدی خود استراحت می دهد، و فرصت هایی را به بازیکنان جوان تر تیم خواهد داد، اما این که در بازی های مهم و بزرگ قوی ترین ترکیبِ او کدام است هم تنها یک حدس باقی می ماند. در زمان های سختی، این یکی از مواردیست که توخل همیشه به خاطر آن زیر تیغ انتقادات می رود. به نظر می رسد توخل دقیقا درک نکرده یا اهمیت نمی دهد که هدایتِ باشگاهی مانند دورتموند فقط کار کردن با تیم نیست، و آن هایی که از تیم گزارش می دهند چیز زیادی از شخصِ توماس توخل نمی دانند. خط هافبک توخل از انواع اقسام سیستم ها و ترکیب ها در این فصل استفاده کرده. او سه دفاع را امتحان کرده، بعضی اوقات با دو و بعضی اوقات با تک مهاجم بازی می کند، اما اکثر اوقات او یک آرایش 1-4-1-4 را