این هفته دور پایانی مرحله گروهی لیگ قهرمانان انجام شد. از 16 مسابقه، فقط 5 بازی برای تعیینِ صعود کنندگان تاثیر گذار بود و در 5 از 8 گروه، تکلیف دو تیم صعود کرده از قبل مشخص شده بود. مثلا گروه بارسلونا و سیتی کاملا مرده بود. هیچ کدام از 4 باشگاه نمی توانستند جایگاه خود را جابجا کنند. از 16 تیم دو سید اول، 15 تیم به دور حذفی رسیدند. موناکو تنها تیم خارج از از سید بود که از کمپین بدونِ برد زسکا مسکو استفاده کرد. احتمالا بزرگترین سورپرایز دور گروهی، اول شدنِ دورتموند به جای رئال بود. از بین 96 بازی بین الیت های فوتبال اروپا، بزرگترین غافلگیری همین بود. غافلگیری از سوی تیم 7 ام رنکینگ یوفا و فینالیست 3 سال پیش همین تورنمنت. خنده دار است. لیگ قهرمانان این فصل چندان درخشان نبود و بیشتر شبیه یک سری تمرین منظم برای تیم های بزرگ به حساب می آمد. تمام تیم های مورد انتظار کارشان را به راحتی انجام دادند و با کمترین سر و صدای ممکن به دور بعد صعود کردند. چه اتفاقات هیجان انگیزی رخ دادند؟ بدون شک یکی از اتفاقات خوب لستر سیتی بود. آن ها کاری را انجام دادند که فصل قبل 19 تیم حاضر در جزیره کردند. آن ها رقبای اروپایی را غافلگیر کردند و برای این کار فرصتِ کافی هم داشتند. با افتادن غول های اروپایی مانند اتلتیکو، بایرن، دورتموند، رئال، بارسلونا و سیتی در یک گروه، لستر فرصت لازم برای خودنمایی را پیدا کرد. واقعا چند بازی در نوع خود دراماتیک بودند؟ تساوی 3-3 سیتی و سلتیک یکی از بازی های دیوانه وار بود، یا بردِ عجیبِ 4-8 دورتموند برای لجیا بی سابقه بود، روستوف از پیروزی 2-3 برابر بایرن لذت برد. بازی های دیگری هم برای سرگرم کردنِ شما بودند. اما انتخاب های جذاب واقعا کم بود. یکی از مشکلاتِ اصلی این بود که تقریبا همه می دانستند از هر گروه کدام دو تیم صعود خواهند کرد. بنابراین حتی بازی غول ها هم آنچنان جذابیت نداشت. آن ها برابر هم قرار می گرفتند اما 100% توانشان را نمی گذاشتند چون می دانستند 4 مسابقه دیگر برای جبران فرصت هست. درست مانندِ کاری که آرسنال کرد. آن ها برابر پی اس جی به دو تساوی دست پیدا کردند و در 4 بازی دیگر برابر بازل و لودوگورتس در مجموع با نتیجه 3-15، 4 برد کسب کردند. مساله ناامید کننده این است که می دانیم خبری از تغییر در آینده ای نزدیک نیست. باید واقع گرا باشیم و قبول کنیم ساختار تورنمنت لزوما مقصر نیست. از فصل 2003/04 به اینور لیگ قهرمانان به همین شکل برگزار شده. فصلی که تیم هایی مانند، لوکوموتیو، دپورتیوو، اسپارتا پراگ و سلتا ویگو از مرحله گروهی صعود کنند و فینال رقابت ها بین پورتو و موناکو برگزار شود. 8 گروهِ 4 تیمی، که در آن دو تیم اول هر گروه به مرحله بعد صعود می کنند به نظر گزینه مناسبیست، و احتمالا راه بهتری برای ایجاد تعادل بین یوفا و باشگاه های پولدار برای پول در آوردن وجود ندارد. اما خودِ لیگ قهرمانان این حباب را ایجاد کرده، و حالا تیم هایی را داریم که به حدی پولدار اند که ناکامیشان غیر ممکن است، و به حدی بزرگ هستند که امکان ندارد در 6 بازی مرحله گروهی از آن ها بالاتر قرار گرفت. لیگی که حالا از همه فاصله گرفته لیگ جزیره است، و ساختار لیگ به لستر اجازه داد این تابستان 60 میلیون پوند پول خرج کند. ناکامی تاتنهام در صعود به دور بعد یک استثنا محسوب می شود. از فصل 2018/19 موقعیت پولدار ها محکم تر هم خواهد شد. از آن فصل به بعد 4 کشور انگلیس، آلمان، اسپانیا و ایتالیا 4 سهمیه تضمین شده در لیگ قهرمانان خواهند داشت. این یعنی 16 جایگاه باقیمانده برای 51 کشور باقیمانده است. این فصل، فقط 6 کشور در دور حذفی حضور دارند، انگلیس، آلمان، اسپانیا، فرانسه، پرتغال و ایتالیا. هر کدام از این کشور ها حداقل دو تیم در این مرحله دارند. چه کسی قرار است این فرمت را عوض کند؟ مسلم است که بزرگترین و قوی ترین باشگاه ها خوشحال هستند، چون جایگاه آن ها امن است. یوفا هم خوشحال است چون تورنمنت پول در می آورد. بیشتر هواداران هم خوشحال به نظر می رسند چون هنوز در حالِ تماشایش هستند، حتی در انگلیس که بعضی بازی ها به طرز عجیبی توجهات کمی را جلب کردند. یک لیگ قهرمانانِ رقابتی بر خلاف یک سری بازی های دوستانه در مرحله گروهی فعلا گزینه جذابی برای کسی نیست. می شد همه این ها را تحمل کرد اگر لیگ قهرمانان بعد از مرحله گروهی جدی تر می شد. اما الان تقریبا می توانید با اعتماد به نفس حدس بزنید کدام تیم قهرمان خواهد شد. بارسلونا، بایرن و رئال 4 تورنمنت قبلی را بین خودشان تقسیم کرده اند. و آخرین باری که یکی از این سه تیم به فینال نرسید، 2008 بود. ساده تر می شد با لیگ قهرمانان امسال کنار آمد اگر فکر می کردیم این تنها یک اتفاق بوده در آینده بازی ها جذاب تر می شود. اما این ایده کاملا دفن شده است. این لیگ قهرمانانی است که الان داریم، و بهتر است به آن عادت کنیم.