طرفداری - در کنار انبوهی از جوایز منابع مهم فوتبالی دنیا از جمله گل، worldsoccer یا فور فور تو، حجت شب گذشته با چهارمین توپ طلا تمام شد تا کریس رونالدو در 31 سالگی بالاتر از پلاتینی، کراویف و فان باستن به شکلی باور نکردنی به عنوان بهترین بازیکن اروپایی تاریخ شناخته شود. عظمت چهارمین توپ طلا همین جا مشخص می شود. اینکه رونالدو توانسته خودش را از 3 اعجوبه تاریخ جدا کند و به تنهایی در صدر جدول بهترین بازیکنان اروپایی تاریخ رشته ورزشی فوتبال قرار گیرد. برای رونالدو اما این توپ طلا متفاوت ترین عنوان محسوب می شود. هم به خاطر اینکه آن را در 31 سالگی به دست آورده و هم به خاطر اینکه در پایان سالی استثنایی توانسته به آن دست پیدا کند. چه چیزی بهتر از آنکه شما پس از قهرمانیِ لیگ قهرمانان اروپا و قهرمانیِ افسانه ای با کشورتان در یورو، توپ طلا را کسب کنید. نکته نهانِ لذت بخش دیگر این است که بسیاری در آغاز سال 2016 معتقد بودند که کریس رونالدو به پایان دورانِ خود نزدیک شده اما بازیکن باور نکردنی پرتغالی تونست سال را با توپ طلا به پایان برساند. البته نکته پایانی اینجاست که او می گوید می خواهد برای کسب پنجمین توپ طلا سال 2017 را آغاز کند. نکته اصلی دقیقا همین جاست.
جک پیت - بروک، فوتبال نویس مشهور ایندپندنت، در بررسی چهارمین توپ طلای رونالدو نوشت که این توپ طلا شاید لزوما به بهترین بازیکن سال داده نشده باشد، اما قطعا به مهم ترین بازیکن سال رسیده است. نکته ای که پیت - بروک به شکلی جالب توجه آن را بیان کرد این بود که رونالدو توانسته در 31 سالگی پارامتری بسیار مهم و ارزشمند در دنیای فوتبال را تحت عنوان «رهبری» به سبک بازی خود اضافه کند. پارامتری که آن را به وضوح توانستیم در فینال لیگ قهرمانان اروپا و یورو 2016 در تک تک بازی ها در بازی رونالدو ببینیم. «رهبری» مسئله کوچکی نیست و در عین حال بهترین بازیکنان دنیا لزوما نمی توانند به آن دست پیدا کنند اما رونالدو در بزنگاهی حساس موفق شد با اتکا به آن خودش را در سال 2016 از امثال لیونل مسی و یا گریزمان جدا کند.
نیک رایت، فوتبال نویس مشهور اسکای اسپورتسِ بریتانیا، شب گذشته در یادداشتی خواندنی از پشتکار خیره کننده رونالدو نوشت. او به این نکته اشاره کرد که پس از 4 توپ طلای پیاپی مسی بین سال های 2009 تا 2012 تا چه اندازه بازگشت رونالدو می توانسته دشوار باشد. اما احتمالا تنها کریس رونالدو این توانایی را دارد که در 4 سالِ بعد، 3 بار توپ طلا را از لیونل مسی برباید. «پشتکار» احتمالا دومین پارامتر بزرگ رونالدو است که او را از سایر بازیکنان فوتبال در کره خاکی متمایز می کند. اینکه او تحت هیچ شرایطی به ناامید شدن راضی نمی شود. در بازی آخر دور گروهی یورو تیمش در چند نوبت تا مرز حذف شدن پیش رفت اما او به شکلی باور نکردنی با 2 گل و 1 پاس گل پرتغال را در یورو حفظ کرد تا در نهایت تیمش را فاتح اروپا کند.
«تلاشم را برای توپ طلای پنجم آغاز خواهم کرد." این جمله خود به خوبی نشان می دهد که چرا کریس رونالدو همچنان خودش را در رقابت با غولی همچون لیونل مسی علی رغم سن بیشتر، حفظ کرده است. این جمله شوخی نیست و اصلا تعجب نخواهم کرد که او وارد چالش برابر شدن تعداد توپ طلاهایش با لیونل مسی شود. در حالی چند روز دیگر وارد سال 2017 خواهیم شد و کریس رونالدو نیز به 32 سالگی قدم خواهد گذاشت که عطش این بازیکن پس از توپ طلا چهارم هم فروکش نکرده است. آدم ها در کره خاکی به 2 دسته تقسیم می شوند، آن هایی که از رونالدو متنفر هستند و آن هایی که او را دوست دارند. با این حال هیچ یک از این دو دسته نمی توانند تغییری در حقیقت ایجاد کنند: کریس، نابغه فوتبال است و این مسئله هیچ ارتباطی به هیچ مقایسه ای ندارد...