*به قلم ابراهیم افشار* : به یاد آلن راجرز/ مربی اجاق کور پرسپولیسی که از منارجنبان می ترسید

1 ﺍﺯ ﺁﻟﻦ ﺭﺍﺟﺮﺯ ﻛﯽ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﻧﻪ ﺧﺒﺮﯼ ﺍﺯ ﻣﺮﮔﺶ ﻫﺴﺖ، ﻧﻪ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽﺍﺵ . ﺍﻻﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﻭﺍﺭﺩ 93 ﺳﺎﻟﮕﯽﺍﺵ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ . ﺁﯾﺎ ﺩﺭ ﺷﻐﻞ ﭘﺮﺍﺳﺘﺮﺳﯽ ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺑﯿﮕﺮﯼ ﻓﻮﺗﺒﺎﻝ، ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻥﺳﺨﺘﯽ ﺑﻮﺩ؟ ‌ ﻣﺮﺩﯼ ﻛﻪ ﺑﺎ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼ 6 ﮔﻠﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﺭﺑﯽ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﺎﺝ، ﺷﻬﺮﺕ ﺍﺑﺪﯼ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﺎﻥ ﭘﯿﺪﺍ ﻛﺮﺩ . ﺍﻣﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﻭ ﻧﯿﺰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺍﺑﺘﺪﺍﯾﯽ ﺣﻀﻮﺭﺵ ﺩﺭ ﻓﻮﺗﺒﺎﻝ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﭘﺮﺳﭙﻮﻟﯿﺲ ﭼﻨﺎﻥ ﭼﭙﺮﭼﻼﻕ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺣﺪ ﻧﺪﺍﺷﺖ . ﺗﯿﻢ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍﯼ ﻭﺭﻭﺩﺵ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺑﺎﺯﯼ ﺑﺎ ﻋﻘﺎﺏ، ﯾﮏ - ﯾﮏ ﻣﺴﺎﻭﯼ ﮐﺮﺩ، ﺳﭙﺲ 2 ﺑﺮ ﯾﮏ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺭﺍﻩﺁﻫﻦ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩ . ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼ ﺍﻭ ﻫﻢ ﺑﺮﺩ ﯾﮏ ﺑﺮ ﺻﻔﺮ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺑﺮﻕ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﻧﯿﺰ ﺍﻓﺴﺮ ﺭﺍ ﺷﮑﺴﺖ ﺩﺍﺩ . ﻣﺴﺘﺮ ﺭﺍﺟﺮﺯ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1348 ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﻜﻪ ﭘﯿﻜﺎﻥ ﺭﺍ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﮕﺎﻩﻫﺎﯼ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﻭ ‏« ﺟﺎﻡ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﺍﯾﺮﺍﻥ ‏» ﻛﺮﺩ ﺑﻪ ﻛﺸﻮﺭﺵ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺵ ﺑﻪ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺗﺎ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﭘﺮﺳﭙﻮﻟﯿﺲ ﻋﺒﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻋﻬﺪﻩ ﺑﮕﯿﺮﺩ . ﺁﻟﻦ ﺍﯾﻦ ﺗﯿﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺎﻡ ﺍﻭﻝ ﺗﺨﺖﺟﻤﺸﯿﺪ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺷﺶﺗﺎ ﺑﻪ ﺭﻗﯿﺐ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭﺵ ﺗﺎﺝ ﺯﺩ . ﺍﻭ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﻜﻪ ﺑﻪ ﭘﺮﺳﭙﻮﻟﯿﺲ ﺑﯿﺎﯾﺪ، ﺗﯿﻢﻫﺎﯼ ﺣﺮﻓﻪﺍﯼ ﻭﺍﺷﻨﮕﺘﻦ ﺩﺍﺭﺗﺲ ﻭ ﻛﺎﻧﺰﺍﺱﺳﯿﺘﯽ ﺁﻣﺮﯾﻜﺎ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﻣﯽﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﻣﻬﺮﺵ ﺑﻪ ﯾﻜﺒﺎﺭﻩ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻋﺒﺪﻩ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ . ﺍﺻﻔﻬﺎﻧﯽﻫﺎﯼ ﺭﻧﺪ، ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﻤﻦ ﺳﺎﻝ 1350 ﺩﺭ ﺗﻘﺎﺑﻞ ﺑﺎ ﺳﭙﺎﻫﺎﻥ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ‏( ﻟﯿﮓ ﻣﻨﻄﻘﻪﺍﯼ ﺍﯾﺮﺍﻥ ‏) ؛ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻔﺮﯼ ﻛﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻟﺘﻤﺎﺳﺶ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﻻﯼ ﻣﻨﺎﺭﺟﻨﺒﺎﻥ ﺑﺮﻭﺩ، ﻧﺮﻓﺖ ﻛﻪ ﻧﺮﻓﺖ ﻭ ﺗﻮﺭ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥﮔﺮﺩﯼ ﭘﺮﺳﭙﻮﻟﯿﺴﯽﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺩﯾﺪ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺭﺟﻨﺒﺎﻥ ﺑﻪ ﺁﺧﺮ ﺧﻂ ﺭﺳﯿﺪ . ﻣﺴﺘﺮ ﺭﺍﺟﺮﺯ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻭﺳﻂ ﺭﺍﻩ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﺎﺭ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪﭘﻠﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺑﺎﻻﯼ ﺁﻥ ﺑﺮﺳﺪ، ﺑﺎ ﺗﺮﺱ ﻭ ﻟﺮﺯﯼ ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﺮﮔﺸﺖ . ﻣﯽﺗﺮﺳﯿﺪ ﻛﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﺎﺭ ﺑﺸﻜﻨﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺩﺭ . ﺳﻘﻮﻃﯽ ﺟﺎﻧﮕﺪﺍﺯ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ، ﺟﺎﻥ ﺑﻪ ﺟﺎﻥﺁﻓﺮﯾﻦ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﮐﻨﺪ ! ﺍﺻﻔﻬﺎﻧﯽﻫﺎ ﻭ ﭘﺮﺳﭙﻮﻟﯿﺴﯽﻫﺎ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻬﺶ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﺴﺘﺮ ! ﺍﯾﻦ ﻣﻨﺎﺭ ﻛﻪ ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ ﺳﺎﻝﻫﺎﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺷﮑﻞ ﻣﯽﺟﻨﺒﺪ ﺍﻣﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽﺷﻜﻨﺪ ﻭ ﻓﺮﻭ ﻧﻤﯽﺭﯾﺰﺩ، ﺭﺍﺟﺮﺯ ﻗﺎﻧﻊ ﻧﺸﺪ ﻛﻪ ﻧﺸﺪ . ﺍﻭ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﺍﻟّﺎ ﻭ ﺑﻠّﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﻨﻮ ﺑﻜﺸﯿﺪ ﻫﻢ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﻢ ﺑﺎﻻﯾﺶ ﺑﺮﻭﻡ . ﺭﺍﺟﺮﺯ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎ ﺣﯿﺮﺕ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻫﯿﭻ ﮐﺠﺎﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﻣﻌﻤﺎﺭﯼﺍﯼ ﻧﺪﯾﺪﻩﺍﻡ . ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺩﯾﮕﺮ ﻛﺠﺎﺳﺖ؟ ﭼﺮﺍ ﻣﯽﺟﻨﺒﺪ؟ ! ﺁﻥ ﺳﺎﻝ ﺑﺎﺯﯼ ﺳﭙﺎﻫﺎﻥ - ﭘﺮﺳﭙﻮﻟﯿﺲ ﺭﺍ ﻫﻤﯿﻦ ﺭﺍﺟﺮﺯ ﺗﺮﺳﻮ ﺑﺮﺩ . 2 ﺑﺮ ﯾﻚ ﺑﺮﺩ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﻋﻮﺿﺶ 17 ﻫﺰﺍﺭﺗﻮﻣﻦ ﭘﻮﻝ ﺑﻠﯿﺖﻓﺮﻭﺷﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺍﻥ، ﮔﯿﺮ ﺍﺻﻔﻬﺎﻧﯽﻫﺎ ﺁﻣﺪ؛ ﺍﯾﻦ ﺑﻪ ﺍﻭﻥ ﺩﺭ . ﺍﻣﺎ ﻟﺬﺕ ﺍﺻﻠﯽ ﺑﺮﺩ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺍﻥ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﭘﺮﺳﭙﻮﻟﯿﺲ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺴﯿﺮ 5 ﺳﺎﻋﺘﻪ ﺗﻬﺮﺍﻥ - ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﻑ ﻭ ﺑﻮﺭﺍﻧﯽ ﺧﻮﻓﻨﺎﻙ، 17 ﺳﺎﻋﺘﻪ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﮔﺮﺩﺵ ﮔﺮﻭﻫﯽ ﻛﻮﻓﺘﺸﺎﻥ ﺷﺪ . ﺩﺭ ﻋﻮﺽ، ﻫﻤﺎﯾﻮﻥﺧﺎﻥ ﺑﻬﺰﺍﺩﯼ ﻛﻤﻚ ﺭﺍﺟﺮﺯ ﻛﻪ ﺗﻮ ﻃﯿﺎﺭﻩ ﻫﻮﺱ ﺧﻠﺒﺎﻧﯽ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﻟﺤﻈﻪﺍﯼ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺭﻓﯿﻖ ﺧﻠﺒﺎﻧﺶ ﭘﺸﺖ ﺭﻝ ﻃﯿﺎﺭﻩ ﻧﺸﺴﺖ ﺍﻣﺎ ﻛﻢ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺯﻫﺮﻩﺗﺮﻙ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺯﻫﺮﻩﺗﺮﻙ ﻛﻨﺪ . ﻣﺮﺩﯼ ﻛﻪ ﺩﺭ 16 ﻛﺸﻮﺭ ﺩﻧﯿﺎ ﻣﺮﺑﯿﮕﺮﯼ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﻭﻗﺘﯽ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1384 ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺗﺠﻠﯿﻞ ﺍﺯ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻧﺶ ﺑﻪ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺁﻣﺪ، ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺭﻭﺡ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﭘﯿﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ . ﺗﯿﻔﻮﺳﯽﻫﺎﯼ ﭘﺮﺳﭙﻮﻟﯿﺴﯽ ﻛﻪ ﺷﻌﺎﺭ ﺷﺶﺗﺎﯾﯽﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼ ﺍﻭ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻋﯿﻨﻬﻮ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﺶ ﻣﯽﭼﺮﺧﯿﺪﻧﺪ . ﻛﺴﯽ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩ ﺗﻨﻬﺎ، ﭼﺮﺍ ﺍﯾﻦﻗﺪﺭ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻧﺶ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ . ﻛﺴﯽ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺍﺟﺎﻕ ﺍﻭ ﻛﻮﺭ ﺍﺳﺖ . ﻣﺮﺩﯼ ﻛﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽﺍﺵ ﺑﭽﻪﺩﺍﺭ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺑﻪ ﺁﺳﺎﻧﯽ ﺩﺭﻙ ﻣﯽﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﺵ ﺑﺒﯿﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﭘﺪﺭ - ﭘﺴﺮﯼ ﺁﻏﺎﺯ ﻛﻨﺪ . ﺍﻭ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻧﺶ ﺭﺍ ﻧﻮﻋﯽ ﻫﺪﯾﻪ ﺍﻟﻬﯽ ﻣﯽﺷﻤﺮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﯿﻦ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺳﺎﻝﻫﺎ ﺑﻌﺪ ﻭﻗﺘﯽ ﺧﺒﺮ ﻣﺮﮒ ﺑﻬﺰﺍﺩﯼ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺰﺭﻋﻪﺍﺵ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﻧﺰﺩﯾﻜﯽﻫﺎﯼ ﺯﺍﺩﮔﺎﻫﺶ ﺳﺎﻭﺕﭘﻮﺭﺕ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ ﺷﻨﯿﺪ ﭘﮋﻣﺮﺩ . ﺍﯾﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻤﺎﯾﻮﻧﯽ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺗﯿﻢ ﭘﺮﺳﭙﻮﻟﯿﺲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯﯼ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺷﺶﺗﺎﯾﯽﻫﺎ ﺩﺭ ﻏﯿﺎﺏ ﻣﺮﺑﯽﺍﺵ ﺁﻟﻦ ﺭﺍﺟﺮﺯ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺷﺐ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺑﺎﺯﯼ ﺑﻪ ﻓﺮﻭﺩﮔﺎﻩ ﻣﻬﺮﺁﺑﺎﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﻣﺴﺘﺮ ﺭﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻔﺮﯼ ﯾﻚﻣﺎﻫﻪ، ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪﺍﺵ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻭﺿﻊ ﺁﻣﺎﺩﮔﯽ ﺟﺴﻤﺎﻧﯽ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪ ﺍﺳﺖ . ﻓﺮﺩﺍﯾﺶ ﻭﻗﺘﯽ ﺍﺳﺘﺎﺩﯾﻮﻡ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺟﺎﯼ ﺳﻮﺯﻥ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﺑﭽﻪﻫﺎﯼ ﺍﻭ ﺷﺶﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺮﯾﻒ ﺩﺭﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﻣﺮﺑﯽﺷﺎﻥ ﺭﺍﯾﻜﻮﻑ ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻫﻢ ﺑﺰﻧﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﯾﻦ ﻟﺬﺕﻫﺎ ﺑﻪ ﺍﺳﻢ ﻣﺴﺘﺮ ﺭﺍﺟﺮﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ . ﺭﺍﺟﺮﺯﯼ ﻛﻪ ﺍﺯﺧﺪﺍﺧﻮﺍﺳﺘﻪ، ﺗﯿﻤﯽ ﻣﺘﺤﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﯿﺪﺍﻥ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻋﯿﻦ ﺭﻧﺠﺮﻫﺎ ﺣﺮﯾﻒ ﺭﺍ ﭘﺮﭘﺮ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﻛﻮﺩﻛﺎﻧﻪ ﻓﺘﺢ ﻣﯽﻛﻨﻨﺪ . ﺷﺎﯾﺪ ﺣﻖ ﺑﺎ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻭﺭﺯﺷﯽﻫﺎ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰﯼ ﺍﺯ ﺁﮊﺍﻛﺴﯽﻫﺎ ﻛﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ . .2 ﺍﺯ ﺁﻟﻦ ﺭﺍﺟﺮﺯ ﻛﯽ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﻧﻪ ﺧﺒﺮﯼ ﺍﺯ ﻣﺮﮔﺶ ﻫﺴﺖ، ﻧﻪ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽﺍﺵ . ﺍﻻﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﻭﺍﺭﺩ 93 ﺳﺎﻟﮕﯽﺍﺵ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ . ﺁﯾﺎ ﺩﺭ ﺷﻐﻞ ﭘﺮﺍﺳﺘﺮﺳﯽ ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺑﯿﮕﺮﯼ ﻓﻮﺗﺒﺎﻝ، ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺍﯾﻦﻫﻤﻪ ﺟﺎﻥﺳﺨﺖ ﺑﻮﺩ؟ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯﺵ ﻫﯿﭻ ﺧﺒﺮﯼ ﻧﯿﺴﺖ، ﺩﺭ ﻋﻮﺿﺶ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﻣﺮﺩ ﻋﯿﻨﻚﺩﻭﺩﯼ ﭘﺮﺳﭙﻮﻟﯿﺲ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﺭﻭﺩﺵ ﺑﻪ ﺍﯾﺮﺍﻥ، ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺮﺱ ﻣﺎ ﻫﺴﺖ . ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺮﯾﺪﻩ ﻓﺨﯿﻤﻪﺍﯼ ﻛﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﭼﻨﯿﻦ ﭘﺎﺭﻩﮔﺰﺍﺭﺷﯽ ﻧﻮﺷﺖ : ‏« ﺷﻨﯿﺪﻩﺍﯾﻢ ﻛﻪ ﺁﻟﻦ ﺍﺭﺟﺮﺯ ﻣﺮﺑﯽ ﺳﺎﺑﻖ ﭘﯿﻜﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﯾﻦﺑﺎﺭ ﺭﻫﺒﺮﯼ ﺗﯿﻢ ﭘﺮﺳﭙﻮﻟﯿﺲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻬﺪﻩ ﺑﮕﯿﺮﺩ . ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﻭ ﺳﻮﺍﻻﺕ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎ ﭘﯿﺶ ﻣﯽﺁﻭﺭﺩ . ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺁﻧﻜﻪ ﻣﺮﺑﯽ ﺧﺎﺭﺟﯽ ﭼﻪ ﻧﻘﺸﯽ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﻛﺎﺭ ﻓﻮﺗﺒﺎﻝ ﻣﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺛﻤﺮﺑﺨﺸﯽ ﺍﻭ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺍﺳﺖ؟ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤﺚ ﺯﯾﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﺍﺧﺘﺼﺎﺭ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻣﺮﺑﯿﺎﻥ ﺧﺎﺭﺟﯽ ﻓﻮﺗﺒﺎﻝ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﺑﺎﺷﮕﺎﻫﯽ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ . ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺯﯾﺎﺩ ﻧﯿﺴﺖ . ﺍﻣﺎ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﻛﻮﺗﺎﻩﻣﺪﺕ ﺭﺍﺟﺮﺯ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﺭﺍﯾﻜﻮﻑ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﺎﻛﺎﻣﯽ ﺩﺭ ﺗﯿﻢ ﻣﻠﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﺎﺝ، ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﯽﺩﻫﺪ . ﺭﺍﺟﺮﺯ ﻣﺪﺕ ﻛﻮﺗﺎﻫﯽ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﺗﯿﻢ ﭘﯿﻜﺎﻥ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎﻻ ﺑﺮﺩ ﻛﻪ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﮕﺎﻩﻫﺎﯼ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺷﺪ . ﺍﻭ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺩﻭﻣﯿﻦ ﺩﻭﺭﻩ ﺟﺎﻡ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﺭﺍ ﻓﺘﺢ ﻛﺮﺩ . ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻛﻨﯿﻢ ﻛﻪ ﺭﺍﺟﺮﺯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﺮﺑﯿﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﺑﻪﻧﻔﺲ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺩﺭ ﻛﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻣﯿﺪﻭﺍﺭﯼ ﻛﺎﻣﻞ ﻛﺎﺭﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﯽﻛﻨﻨﺪ . ﺑﻪ ﻫﺮﺣﺎﻝ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩ ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﮔﻔﺖﻭﮔﻮ ﻛﻨﯿﻢ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﻛﺎﺭ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﺯﯼ ﭘﺮﺳﭙﻮﻟﯿﺲ ﻭ ﺭﺍﻩﺁﻫﻦ ﻧﯿﺎﻓﺘﯿﻢ . ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻦ ﺭﺍﻩﺁﻫﻦ ﺗﯿﻢ ﭘﺮﺳﭙﻮﻟﯿﺲ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻧﺶ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺩﺭ ﯾﻚ ﺑﺎﺯﯼ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ ﺗﯿﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺭﺯﯾﺎﺑﯽ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺍﺟﺮﺯ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯﺭﺍﻩﺭﺳﯿﺪﻩ، ﺗﺎ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻩﻫﺎﯼ ﻧﺎﻓﺬ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻛﻨﺎﺭ ﺯﻣﯿﻦ ﺗﯿﻤﯽ ﺭﺍ ﻛﻪ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﻧﺎﺁﺷﻨﺎ ﻧﯿﺴﺖ ﺭﻫﺒﺮﯼ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ ﻭ ﻗﻮﺗﺶ ﭘﯽ ﺑﺒﺮﺩ . ﺭﺍﺟﺮﺯ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﻡ ﺗﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﺶ ﺍﺯ ﭘﺮﺳﭙﻮﻟﯿﺲ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺗﻤﺮﯾﻨﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﻮﺩ . ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻪ ﮔﻔﺖﻭﮔﻮ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﻢ . ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﯾﻚ - ﯾﻚ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﻭ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﻣﺸﺘﺎﻕ ﻭ ﺷﻜﺎﺭﻛﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﻣﻀﺎ، ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﺧﺘﻜﻦ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﻌﻘﯿﺐ ﻣﯽﻛﻨﻢ . ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺪﺗﯽ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺭﺧﺘﻜﻦ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ ﭘﯿﺪﺍ ﻣﯽﻛﻨﻢ . ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ ﻛﻤﻚ ﺩﻛﺘﺮﺑﺮﻭﻣﻨﺪ، ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺸﺮﯾﻔﺎﺕ ﻭ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺎﺩﻩ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﻣﯽﺷﻮﺩ . ﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮔﻔﺖﻭﮔﻮﯼ ﻋﺠﻮﻻﻧﻪ ﺩﺭﻣﯽﺁﻭﺭﻡ . ﺍﺯﺵ ﻣﯽﭘﺮﺳﻢ ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﭼﻪ ﺍﺣﺴﺎﺳﯽ ﺩﺍﺭﯾﺪ؟ ﺧﯿﻠﯽ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﯽﺩﻫﺪ : ‏« ﺑﺎﺭ ﺍﻭﻝ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻡ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺍﯼ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺁﻏﺎﺯ ﻛﺮﺩﯾﻢ ﻭ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﯾﻢ . ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻏﯿﺎﺏ ﻣﻦ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﺮﺑﯿﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﻛﺸﻮﺭ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﺪﻩ . ﺣﺎﻻ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻡ ﺗﺎ ﻛﺎﺭﯼ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﺮﻭﻉ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻛﻨﻢ . ﺍﯾﻦ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺑﺎﻃﻨﯽ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﭼﻨﯿﻦ ﺗﻜﻤﯿﻞ ﻛﻨﻢ؛ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻋﻼﻗﻪ ﺑﺎﻃﻨﯽ ﺩﺍﺷﺘﻢ . ﻣﯽﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﻛﻪ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺎﺯﯾﻜﻨﺎﻥ ﻭﺭﺯﯾﺪﻩ ﺯﯾﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺭﻗﺎﺑﺘﯽ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺑﯿﻦ ﺑﺎﺯﯾﻜﻨﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﺮﻛﺮﺩﻥ 11 ﻧﻘﺶ ﺍﺻﻠﯽ ﻛﻪ ﺍﯾﻦ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒﺗﺮﯾﻦ ﺩﻟﯿﻞ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﻼﻣﺖ ﯾﻚ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺳﺖ . ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻛﺎﻓﯽ ﺑﺎﺯﯾﻜﻦ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻃﺮﺡﻫﺎ ﻭ ﺳﯿﺴﺘﻢﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﺎﺯﯼ ﭘﯿﺎﺩﻩ ﻛﺮﺩ . ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻉ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺡ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﻭ ﺑﺎﺯﯾﻜﻦ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻭ ﻫﻤﻜﺎﺭﺍﻧﻢ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻛﺸﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻛﺸﺎﻧﺪﻩ . ‏» .3 ﭼﻪ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﺯﻧﺪﻩ، ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺷﻔﺎﻫﯽ ﻓﻮﺗﺒﺎﻝ ﻣﺎ ﻣﺮﺩﯼ ﻧﺎﺷﻨﺎﺱ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺷﻤﺎﯾﻠﯽ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻋﺪﺩ 6 ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﺩ . ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺑﯽ ﺑﻪ ﺗﯿﻢ ﭘﺮﺳﭙﻮﻟﯿﺲ ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﻫﯿﭻﻛﺪﺍﻡ ﻣﻌﺮﻭﻓﯿﺖ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ . ﺍﻻﻥ ﻻﺑﺪ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﻣﺰﺭﻋﻪﺍﺵ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻧﯿﻢﻗﺮﻥ ﭘﯿﺶﺍﺵ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﻣﺮﻭﺭ ﻣﯽﻛﻨﺪ . ﻣﻌﻤﺎﺭﯼ ﻣﻨﺎﺭﺟﻨﺒﺎﻥ، ﺍﻭ ﺭﺍ ﺣﯿﺮﺍﻥ ﻛﺮﺩ . ﻛﺎﺵ ﻓﻮﺗﺒﺎﻝﻣﺎﻥ ﻧﯿﺰ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻣﺮﺑﯿﺎﻥ ﺧﺎﺭﺟﯽ ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻣﻌﻤﺎﺭﯼﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﺣﯿﺮﺍﻧﯽ ﺩﻋﻮﺕ ﻛﻨﺪ . ﻛﺎﺵ ﻓﻮﺗﺒﺎﻝﻣﺎﻥ ﻧﯿﺰ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻣﻌﻤﺎﺭﯼﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩ . ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﺍﻓﺸﺎﺭ  