ذِكرُ المَوتِ يُميتُ الشَّهَواتِ في النَّفسِ ، و يَقلَعُ مَنابِتَ الغَفلَة ِ، و يُقَوّي القلبَ بمَواعِدِ اللّه ، و يُرِقُّ الطَّبعَ ، و يَكسِرُ أعلامَ الهَوى و يُطفِئُ نارَ الحِرصِ ، و يُحَقِّرُ الدُّنيا؛ ياد مرگ، خواهش هاى نفس را می ميراند و رويشگاه هاى غفلت را ريشه كن می كند و دل را با وعده هاى خدا نيرو می بخشد و طبع را نازك می سازد و پرچم هاى هوس را درهم می شكند و آتش حرص را خاموش می سازد و دنيا را در نظر كوچك می كند.