منم بندهی اهل بیت نبی/ستایندهی خاک و پای وصی
حکیم این جهان را چو دریا نهاد/برانگیخته موج ازو تندباد
چو هفتاد کشتی برو ساخته/همه بادبانها برافراخته
یکی پهن کشتی بسان عروس/بیاراسته همچو چشم خروس
محمد بدو اندرون با علی/همان اهل بیت نبی و ولی
خردمند کز دور دریا بدید/کرانه نه پیدا و بن ناپدید
بدانست کو موج خواهد زدن/کس از غرق بیرون نخواهد شدن
به دل گفت اگر با نبی و وصی/شوم غرقه دارم دو یار وفی
همانا که باشد مرا دستگیر/خداوند تاج و لوا و سریر
خداوند جوی می و انگبین/همان چشمهی شیر و ماء معین
اگر چشم داری به دیگر سرای/به نزد نبی و علی گیر جای
گرت زین بد آید گناه منست/چنین است و این دین و راه منست
برین زادم و هم برین بگذرم/چنان دان که خاک پی حیدرم
دلت گر به راه خطا مایلست/ترا دشمن اندر جهان خود دلست
نباشد جز از بیپدر دشمنش/که یزدان به آتش بسوزد تنش
هر آنکس که در جانش بغض علیست/ازو زارتر در جهان زار کیست
نگر تا نداری به بازی جهان/نه برگردی از نیک پی همرهان
همه نیکی ات باید آغاز کرد/چو با نیکنامان بوی همنورد
از این در سخن چند رانم همی/همانا کرانش ندانم همی
