منچستر یونایتد امروز در حالی در اولدترافورد میزبان ساندرلند است که سه بازیِ اخیرش در لیگ را برده و به فاصلهیِ چهار امتیازیِ "بیگ فور" رسیده است. احیایِ یونایتد به رهبریِ ژوزه مورینیو را میتوانیم در پنج دلیلِ زیر خلاصه کنیم:
گلزنیهای دوبارهی زلاتان
یکی از مشکلاتِ بزرگ یونایتد در ماههایِ سپتامبر و اکتبر استفاده نکردن از فرصتهایِ گلزنیای بود که پدید میآوردند. در این دوران زلاتان ابراهیموویچ هشت موقعیتِ صد در صد را از دست داد، بیشتر از هر بازیکنِ دیگری در این مقطع از لیگ. این فرصتهایِ از دست رفته تاثیر مستقیمی در شکست مقابلِ منچستر سیتی و واتفورد و تساوی مقابلِ لیورپول، استوک، برنلی و وستهم داشت. مهاجمِ سوئدیِ یونایتد بعد از اینکه در پنج بازیِ اولش برایِ یونایتد پنج گل زده بود، در یازده بازیِ بعد تنها یک بار موفق به باز کردنِ دروازهیِ حریفان شد.
از دست رفتنِ اعتماد به نفس و خارج شدنِ زلاتان از فرمِ همیشگیاش مقابل دروازه برایِ یونایتد بسیار نگرانکننده بود، اما او همانطور که به سرعت افت کرده بود، به سرعت هم دوباره اوج گرفت. زلاتان از آغازِ ماه نوامبر با دو گلی که در پیروزیِ 1-3 مقابل سوانزی زد، تا امروز در 9 بازی 10 گل برایِ یونایتد زده است.
زلاتانی که فرصتهایِ تک به تک را از دست میداد، حالا از زوایایِ بسته گل میزند (مقابلِ کریستال پالاس) و از هیچ گل میسازد (گلِ دوم به وست بروم). زلاتان در ضمن بدل به رهبرِ تیم در زمین شده و مدام مدافعینِ حریف را دچار دردسر میکند. 11 گل در لیگ (تنها دو گل کمتر از دیگو کاستا در صدر) نشان از اهمیت حیاتیِ مهاجمِ 35 سالهیِ یونایتد که هیچ نشانی از خستگی در بازیش دیده نمیشود برایِ ژوزه مورینیو دارد.
بهترین پست پوگبا؟
مورینیو بالاخره به سیستمی رسیده که پل پوگبا را در بهترین پست خودش میبیند. بعد از بازی کردن در پستهایِ مختلف در چند ماهِ اول، پوگبا حالا به عنوانِ شاتلرِ چپ در یک خط میانیِ سه نفره قرار میگیرد، نقشی که در یوونتوس هم بازی میکرد.
پوگبا در سه بازیِ اخیرِ تیمش بیش از هر بازیکنِ دیگری در یونایتد صاحبِ توپ شده و پاس داده. او در نقشِ یک هافبکِ باکس-تو-باکس در سیستمِ 3-3-4 حالا میتواند از تواناییهایش به بیشترین و درستترین شکلِ ممکن استفاده کند و به قولِ آندر هررا در یک لحظه سرنوشت بازی را تغییر دهد.
پوگبا در سلهرست پارک، در جدال مقابلِ کریستال پالاس دقیقا همین کار را کرد و با زدنِ گلِ اول و ساختنِ گلِ دوم برایِ زلاتان، با پاسی فوقالعاده، نقشِ اصلی در پیروزیِ تیمش داشت. ستارهیِ فرانسویِ یونایتد کم کم دارد خودش را در بازگشت به انگلیس پیدا میکند و مورینیو بیش از هر کسِ دیگر از آن نفع میبرد.
تاثیر کریک
روندِ احیای یونایتد با قرار گرفتنِ مایکل کریک در ترکیبِ اصلی شروع شد. هافبکِ 35 سالهیِ یونایتدیها که تا ماهِ نوامبر صبر کرد تا برایِ اولین بار در ترکیبِ اصلیِ تیمش در این فصل از لیگ برتر قرار بگیرد، حتی تاثیری بیشتر از پوگبا و زلاتان داشته. نقشی که در واقع کریک برایِ یونایتد بازی میکند فراهم ساختنِ پهنهای برایِ خودنماییِ ستارههایِ تیم است.
ریو فردیناند، همبازیِ سابقِ کریک در یونایتد، در این باره میگوید: «جدا از تجربه و اینکه دقیقا بدونه کی کجا باشه، کاراس خیلی خوب و سریع به دستوراتِ بقیه هم گوش میده. اون موقع که من پشتش بازی میکردم فریاد میزدم بالا، پایین، راست، چپ، و اون بدون اینکه سرش را برگردونه بلافاصله یک قدم در مسیرِ درست میذاشت. اون توپها را قطع میکنه و فضاها را میبنده و تا توپ را میگیره تیم را از دفاع به حمله میبره، چون پاسهایی را میبینه که بقیه نمیبینن.»
درسته که کریک انرژیِ لازم را مثلِ سابق ندارد، اما مغزِ او ماهیچههایِ پوگبا و هررا را کامل میکند و آزادی عمل بیشتری بهشان میدهد. در دو بازیِ اخیر بیشترین ترکیبِ پاسِ یونایتدیها کریک به پوگبا بوده. عجیب نیست که یونایتد در 12 بازیای که کریک را در ترکیبِ اصلی داشته حتی یک بار هم شکست نخورده (10 برد، 2 مساوی)، اما بدونِ او در 15 بازی 5 بار باخته.
پیشرفت دفاعی
جدا از سپر محافظی که کریک برایِ خط دفاعیاش ساخته، بخشی از پیشرفتِ یونایتد هم مدیون نمایشهای بسیار خوب و البته غیرمنتظرهیِ زوجِ فیل جونز و مارکوس روخو بوده، بازیکنانی که هوادارانِ یونایتد حتی فکرش را هم نمیکردند که یک روز در ترکیبِ اصلی کنار هم قرار بگیرند.
از وقتی بحرانِ مصدومیتها در ابتدایِ نوامبر باعث حاشیهنشین شدنِ کریس اسمالینگ و اریک بایی شد، یونایتد با زوجِ جونز-روخو در هیچ بازیای بیشتر از یک گل نخورده و در دو بازی مقابلِ تاتنهام و وست بروم هم کلین شیت کرده است.
درسته که جونز و روخو همچنان اشتباهاتِ خاص خودشان را دارند (تکلهایِ دوپایِ روخو مقابل اورتون و وست بروم را به یاد بیاورید که در هر دو مورد خوششانس بود که اخراج نشد)، اما هر دو در حال حاضر بینِ 10 بازیکنِ اول لیگ از منظر دفعِ توپ هستند. این رویکردِ کلاسیکِ دفاعی باعث شده تا بایی و اسمالینگ برایِ بازگشت به ترکیبِ اصلی کار سختی پیش رو داشته باشند.
روحیهی تیمی
مورینیو در ابتدایِ فصل بازیِ خطرناکی در رابطه با انتقادِ عمومی از بازیکنانش را شروع کرد. اما حالا با توجه به نزدیک شدن این بازیکنان به استانداردهایش، تلاشهایِ او برای ایجاد همبستگی در تیم کاملا به چشم میآید. مورینیو پیروزی مقابل تاتنهام را به ماروان فلینی تقدیم کرد، بازیکنی که به شدت از سویِ هواداران، به خاطر پنالتیای که به اورتون داد تحت فشار بود. در ضمن در هفتههایِ اخیر بارها شاهد تعریفها و تمجیدهایِ مورینیو از بازیکنانِ مختلفش در کنفرانسهایِ مطبوعاتی بودهایم.
گری نویل، مردی که اندک تجربهای در باب چگونه موفق شدن در اولدترافورد دارد، دربارهیِ اهمیت عامل روحیهیِ تیمی میگوید: «به نظرم روند درستی داره تویِ تیم ساخته میشه. حالا میبینیم که بازیکنها بعد از برد با هم جشن میگیرن. این روحیهیِ تیمی که در حال حاضر میبینم چیزیه که بیشتر شبیهِ یونایتدِ واقعیه. به هر حال این بازیکنهایِ اسم و رسمدار طول میکشه تا کنارِ هم جا بیفتن. اما این تیم هویت و کاراکتر پیدا داره.»
