طرفداری - چزاره پراندلی، سرمربی سابق والنسیا عنوان کرد که عملی نشدن وعده‌های ریاست و مدیران باشگاه برای تقویت تیم در زمستان دلیل اصلی کناره گیری وی از هدایت والنسیا بوده است.

به گزارش mundodeportivo، ساعتی پس از کنفرانس مطبوعاتی مدیر اجرایی و ورزشی والنسیا که پیتارچ در آن ادعا کرده بود پراندلی به دنبال بهانه‌ای برای جدایی از والنسیا بوده -مشروح کنفرانس - سرمربی ایتالیایی در هتل محل اقامت خود در این شهر به گفتگو با خبرنگاران و تشریح دلایل این تصمیم ناگهانی پرداخت. تصمیمی که باعث شد این مربی سرشناس ایتالیایی، پس از تنها 91 روز عطای کار در مستایا را به لقایش ببخشد. پراندلی که از همان ابتدا اعلام کرد به سوالات حاشیه‌ای برای جلوگیری از ایجاد جنجال پاسخ نخواهد داد، حرف‌هایش را این گونه آغاز کرد:

هیئت رئيسه باشگاه افرادی بسیار محترم و در عین حال، متکی به آمار و ارقام هستند. در حالی که فوتبال فراتر از این آمار و یک احساس است که نیاز به صبر و حوصله دارد. قصد داشتم تمام جلساتی که با روسای باشگاه داشتم را در حضور هواداران و رسانه‌ها برگزار کنم اما چنین اجازه‌ای به من داده نشد. در این مدت همواره کارم را در نهایت آرامش و سکوت پیش بردم و پس از جلسه با رئیس باشگاه در سنگاپور، بسیار هم خوشحال بودم چون کاملا از تقویت تیم در ژانویه استقبال کردند. به من وعده دادند که در بازار حضور فعالی خواهیم داشت. شخص پیتر لیم به من قول حمایت همه‌جانبه داد.از همان روز تلاشمان را برای جذب زاتزا آغاز کردیم.

پراندلی ادامه می‌دهد:

زاتزا بازیکنی بود که والنسیا کاملا بدان نیاز داشت. من خودم با زاتزا و پدر او صحبت کردم و همه‌چیز آماده بود تا او روز 27 دسامبر در والنسیا باشد. من فکر می‌کردم پس از تعطیلات زاتزا با ما در تمرینات خواهد بود. اما پس از گذشت چند روز خبری از امضای قرارداد با او نشد. تا اینکه روز 29 دسامبر به من گفته شد باید از میان تمام گزینه‌های درخواستی، تنها یک بازیکن را انتخاب کنم و برای این انتخاب تنها 24 ساعت به من وقت داده شد. از چهار خرید قطعی به یک گزینه درخواستی رسیدیم که حتی خرید آن هم انجام نشده بود. این یعنی یک جای کار می‌لنگید و به همین دلیل تصمیم گرفتم بر خلاف بسیاری از مربیان که حاضرند با هر شرایطی بسازند، استعفا بدهم. با سری بالا و این احساس که هر کاری می‌توانستم انجام دادم؛ والنسیا را ترک می‌کنم. هم هیجان‌زده‌ام و هم ناراحت. چون وقتی یک رویا به پایان می‌رسد، چنین احساساتی پدید می‌آید. از همان روز اول هم می‌دانستیم چالش دشواری در پیش داریم و تمام تلاشمان را هم کردیم.