از مدیران میخوام این پستو پاک نکنند چون میشناسم آدمایی که در این باره با من هم حسن.
پیشاپیش هم بابت دل نوشت پر اشتباه خود از دوستان عذر میخوام و در کل هرچه که هست این حرف دل است.
بنده فردی احساساتی نیستم بلکه به قول دوستان خیلی هم بیخیال هستم ولی زمانی که این الماس رو پشت ویترین یک ویدئو کلوپ دیدم ، با خود گفتم که بگم:
بازی ای که آرزوی دوران کودکی هم نسلان مرا شکل داد و رویای american dream را در قلب ما بوجود آورد.
از طرف خود میگویم من آن زمان در رویای رفتن به آمریکا و بدست آوردن سر نوشتی مانند Carl Johnson یا همان CJ خودمان بودم.
فک میکردم پولی لازم ندارم چون وقتی رسیدم آنجا مردم را زیر مشت و لگد گرفته و پولشان را میگیرم ،ترسی از کسی ندارم چون با آن پول اسلحه میخرم،در خیابان می ایستادمو جلوی ماشینها را میگرفتم و سوار آن بر جاده ها می تاختم اگر هم تصادف کردم ؛سادس! ماشینم را به همین روش عوض می کردم و دوباره می تاختم.
گفتم پس از مدتی خانه ای در شهر رویایی سان فرانسیسکو میخریدم و با متورم از سراشیبی های خیابان هایش لذت می بردم.
بعد از اینها میرفتم آموزش خلبانی(!) و بعدش هواپیمایی از فرودگاه سرقت میکردم تا به آن صحرای زیبای آریزونا سرکی بکشم و البته چند شبی هم در لاس وگاس بگذرانم...
و در آخر به LA می رفتم و برای مدتی در آنجا میماندم.
اما چه زود آن بازی طولانی تمام شد.
چه فحش هایی که به خاطر مراحل سختش به CJ و Rider و .... و البته (شرکت سازنده)ROCK STAR نمی دادم.... اما گذشتو گذشت تا به امشب که در پشت ویترین ویدئو کلوپی دوباره دیدمش.بله او را CJ بله SAN ANDREAS را.
هه،در ذهنم،در خاطراتم نگاهی به آن دوران انداختم ،فکرش را نمیکردم زندگی اینقدر جدی باشد ...
اینقدر جدی!!! حتی دریغ از یک رمز hesoyam برای التیام زخمها.
اینها را گفتم که بگم بله ROCKSTAR تو موفق شدی،موفق شدی ما را عاشق خود کنی،عاشق آمریکا ؛ عاشق بازی های خود ؛عاشق دنیای GTA
