توهمی به نام "شهرآورد تهران"

امروز دوباره شاهد توهین به ذات فوتبال (هیجان، شور و اشتیاق، روحیه بردن، جنگندگی) بودیم. فوتبالی که جایگاهی در آن نداریم ولی با ادعا گوش فلک را کر کرده ایم. شهرآورد امروز را ندیدم ولی احساس می کنم قبلاً یک جایی دیده ام ... شهرآورد تهران، شاید بتوان این معادل سازی را یکی از بهترین معادل سازی واژگان خارجی در ایران دانست. اسم داربی ناخوداگاه ذهن آدم را به سوی ال کلاسیکو، داربی ایتالیانو، داربی مرسی ساید، داربی روهر و ... می کشاند. هم نام بودن و هم ردیف کردن این بازی با بازی های سطح اول فوتبال جهان باعث نمی تواند اتفاق جالبی باشد و توعی وصله نچسپ به نظر می رسد و حتی می توان آن را یک نوع توهین دانست. دلگیرم؛ نه از کیفیت پائین شهرآورد، بلکه از فریب مردم، از توهین به شعور این مردم، از هزینه های تلف شده از وقت های هدر رفته ... 100 هزار نفر را علاف کردن، میلیون ها نفر را الکی پای تلوزیون نشاندن، گذاشتن کلی هزینه اضافی بر دوش مردم و دولت، تلف کردن انرژی های تجدید ناپذیر و ... خیلی از نتیجه یک بازی فوتبال مهم ترند. آیا بازیکنی که توان غلبه بر استرس را نداشته باشد لیاقت آن را دارد که سالی 800 میلیون به بالا دستمزد بگیرد داشته باشد؟ آیا زدن زیر توپ و فوتبال علی اصغری، بازیکن حرفه ای و با دستمزد نجومی می خواهد؟ چرا کسی که خود را چند سر و گردن بالاتر از دیگر مربیان ایرانی می داند و چند سال است که به دلیل کیفیت بالای فنی اش دستمزد 1 میلیاردی می گیرد از ترس نباختن کثیف ترین بازی ممکن را به نمایش می گذارد؟ آقای قلعه نوعی شما به لحاظ فنی و شخصیت هیچ گاه به حد مورینیو و پلگرینی نمی رسید. آن ها حساس ترین دربیدنیا را با بدترین نتایج واگذار کردن، اتفاق خاصی نیفتاد، چیزی از بزرگی آن ها کم نشد، کسی وسط شهر آن ها را به دار نیاویخت. آقای سرمربی شما تو فوتبال ایران قطعاً بهترین هستید ... اما به جایگاه فوتبال ایران هم در جهان توجه داشته باش. آقای دایی تعویض انجام ندادن چیر غیرمرسومی در فوتبال است و فقط در چند حالت می تواند رخ دهد: 1) کسب نتیجه دلخواه 2) خوب بازی کردن همه بازیکن ها و انجام تمام وظایف 3) نداشتن بازیکن رو نیکمت. یا شاید این درس را از هیتسفلد یل یورگن روبر آموخته ای! کشاندن هزاران نفر از گوشه کنار این کشور به تهران برای تماشای شهرآورد پایتخت با کلی هزینه و خطرات جانی به چه قیمتی؟ علاف کردن هزاران نفر ساعت ها در ورزشگاه به چه قیمتی؟ آیا همین که که بگویند فلان سرمربی در شهرآورد تهران باخت نداشته برای شما کافی است؟ حالا به هر قیمتی؟ بزرگترین سرمربیان تاریخ حساس ترین بازی ها را واگذار کرده اند ولی آب از آب تکان نخورده است. این جور مسائل فقط و فقط مختص فوتبال از پیش پا افتاده ایران است. فوتبالی که شبیه هر چیزی است بجز آن چیزی که ما با نام فوتبال می شناسیم. قطعا باید از فدراسیون فوتبال یک قدر دانی ویژه شود، تا جایی که به یاد دارم در 10-15 سال اخیر همیشه شهرآوردهای تهران را در هفته های پنجم تا نهم برگزار کرده است تا حساسیت این بازی مهم به هفته ها و روزهای پایانی لیگ کشیده نشود. اگر خدای نکرده شهرآورد به این حساسی در هفته های پایانی لیگ برگزار می شد و به دلیل چند برابر چند شدن حساسیت و هیجان، بازیکنان به همین خاطر غش می کردند یا زبونم لال ... کی جوابگو می شد؟ البته در کل کیفیت لیگ ایران پائین است ولی همچین بازی هایی باعث پائین تر آمدن کیفیت لیگ می شود. مطمئناً هر هفته تو فوتبال اروپا 5 بازی حساس تر و مهم تر از شهرآورد تهران برگزار می شود، ولی تیم ها با تمام قدرت و آمادگی برای بردن به میدان می آیند ولی تو ایران عکس قضیه رواج دارد، تیم ها برای نباختن و نبردن به میدان می آیند. توهین به شعور میلیون ها نفر فقط بخاطر حفظ یک رکورد موهوم و خیالی و کلاه گذاشتن سر تعدادی از هوادارن با این حرف تکراری در آخر بازی " برای هوادار ما نباختن تو شهرآورد هم مهم است ." نباختن به چه قیمتی؟؟ کسی که با این حرف خام می شود را نمی توان هوادار فوتبال دانست و به ضرس قاطع چیزی از فوتبال نمی داند. بیا و مردانه بازی کن، مردانه 90 دقیقه بجنگ و بباز، ببین هوادارت آن موقع سرافکنده تر است یا حالا؟ شهرآورد امروز را ندیدم ولی احساس می کنم قبلاً یک جایی دیده ام ... آها!! یادم آمد کجا دیدمش، بازی رفت فصل 1392/93. تنها چیزی که از آن بازی به یاد دارم زیر نویس وزارت نیرو بود " تماشای شهرآورد با خاموش کردن لامپ اضافی لذت بخش تر است. " بیایید و برای 1 بار هم که شده شهرآورد را 9 یا 10 صبح برگزار کنید تا با روشن نکردن نورافکن های ورزشگاه آزادی به این گفته وزارت نیرو جامه عمل بپوشانیم و  از هدر رفتن انرژی جلوگیری کنیم. با برگزاری شهرآورد در اول صبح دیگر تماشاگران هم ساعت ها در ورزشگاه معطل و سرگردان نخواهند بود!