رونالدو یا مسی؟ مسئله این است!

1) اگر دهه‌ها و سده‌ها و قرن‌ها پیش، «شکسپیر افسانه‌ای» در «تراژدی» ماندنی و شاهکارش پرسید «بودن یا نبودن؟ مسئله این است» و آن را به پرسشی جهانی بدل کرد حالا اما در زیباترین نمایشنامه‌های فوتبالی یک پرسش اساسی دیگر پیش روی جهانیان قرار گرفته است. رونالدو یا مسی؟ آری، حالا مسئله این است! 2) کریس رونالدو؛ نماد اراده بشری است. «او» یعنی انسان، می‌تواند! «او» یعنی آدمیزاد به هر آنچه بخواهد، می‌رسد. به هر آنچه بخواهد و برای آن، تا سرحد جان، تلاش کند، عرق بریزد و ممارست کند! کریس یک انسان با اراده‌ای بی‌نهایت است. جاه‌طلب، سختکوش، مغرور، جنگجو، قاطع، خودخواه، بی‌رحم و فاتح. انسانی با همه عصیانگری‌ها و طغیان‌هایش. که گاهی می‌غرد، برمی‌آشوبد، قهر می‌کند، خود را به نمایش می‌گذارد و البته در همه حال، برای پیروز شدن، «جان» می‌دهد. کریس این است؛ ظهور اراده انسانی! یک اَبَرانسان برون‌گرا! 3) لیونل مسی؛ نماد «نبوغ خداداده» است. او یعنی انسان، ودیعه الهی است. او یعنی آدمیزاد می‌تواند با «روح خدا» به هر آنچه می‌خواهد برسد. به هر آنچه که در او از سوی خالق، به ارث رسیده به «کمال» برسد. به درجه الهی برسد. لیونل یک انسان با غریزه و هنر خدادادی است. غریزی، خودجوش، متواضع، سرشار، فطری، کمال طلب، خستگی‌ناپذیر و فاتح. انسانی با همه ملاحظات و مراعاتش. که تلاش می‌کند تصویرش زیبا و دلنشین باشد، به دیگران می‌پردازد، سایرین را در کامیابی‌های خود شریک می‌کند و از نمایش می‌گریزد. لیونل این است؛ تجسم «نبوغ» انسانی. یک اَبَرانسان درون‌گرا! 4) رونالدو وقتی گل می‌زند انگشت اشاره‌اش را به سوی «خود» می‌گیرد. خودش را به همه نشان می‌دهد و معرفی می‌کند. «این منم!» خودش را به همگان عرضه می‌کند. «این منم که می‌خواهم! کریس رونالدو! موجود برتر زمین!» آری، سرانگشتان کریس، به سوی خود اوست. به سوی زمین! 5) مسی وقتی گل می‌زند انگشت اشاره‌اش را به سوی خدا می‌گیرد. او آسمان را نشان می‌دهد. یعنی این، «اوست» که می‌خواهد! همه چیز از اوست! او آسمان را نشانه می‌گیرد و اشارت می‌دهد: «این اوست که می‌خواهد من، لیونل مسی به گل برسم. او! اراده برتر الهی!» آری، سرانگشتان لیونل، به سوی خداست. به سوی آسمان! 6) رونالدو برای رسیدن به توپ طلا، آنچه حقش است، همه نیروهای بشری را به خدمت می‌گیرد. خودش بی‌توقف گل می‌زند و بعد، از باشگاه طلب می‌کند که حمایت شود. که اگر نشود قهر هم می‌کند و خشمش را به رخ می‌کشد. که پس از آن، کمپین‌های تبلیغاتی به راه می‌افتد. 70 هزار صورتک با تصویر رونالدو در سانتیاگو برنابئو، او را نمایش می‌دهد. تکثیر 70 هزار رونالدو. هر گوشه و کنار مادرید، هر گوشه و کنار لیسبون پیراهن CRV پرچم می‌شود، نماد می‌شود، بالا می‌رود. «بلاتر – مافیا، پیوندتان مبارک» می‌شود شاه‌بیت غزل‌های اعتراضی. به هزار زبان، به صد هزار زبان. و سرانجام؛ کریس و توپ طلا! و اشک‌های رونالدو و لبخند ستایشگر و محترمانه مسی... 7) مسی اما برای رسیدن به توپ طلا نه اخمی می‌کند، نه قهری. نه انتظاری دارد و نه کمپینی. او بی صورتک به حقش می‌رسد. بی‌اشک و بی‌بیانیه و بدون تهدید. او گل می‌زند و گل می‌زند و گل می‌زند. و سرانجام؛ لیونل مسی و 4 توپ طلا. ستایش مسی از هم‌تیمی‌ها و شکلک حسودانه رونالدو. 8) آری، گاهی در کنار ساق‌ها، سرانگشتان هم حرف می‌زنند و راه را نشان می‌دهند. گاهی در کنار ساق‌ها، لب‌ها و چشم‌ها هم سخن می‌گویند و واقعیت را عریان می‌کنند. آقایان، خانم‌ها؛ آری، حالا مسئله این است؛ رونالدو یا مسی؟ اراده بشری یا نبوغ الهی؟