کریستیانو در زوریخ برای اولین بار روی فرش سبز رفت. من عاشق فوتبال و علی الخصوص رونالدو هستم. به خاطر حرفهایم نه دلیلی دارم و نه باید که عذرخواهی کنم. مرتکب این اشتباه نمی شوم که بقیه را دستکم بگیرم. مسلما مسی هم بازیکن بزرگ و قابل احترامی است و نباید او را دستکم بگیریم چرا که این رونالدوست که آن قدر عالی ، رقابت جو و کامل بوده که او را شکست داده است. این نظر من و دوستان رئالی ام صرفا نیست. این بار خبرنگاران پنج قاره (توپ طلا)، کاپیتان ها و مربیان (جایزه بهترین بازیکن) این را گفتند جایزه یوفا را هم برد (مسی حتی در سه نفر برتر هم نبود و جای را به بیل داد). او جوایز وردساکر و ال پایس اروگوئه را ه برد. 27 خبرگزاری اروپا هم برای اولین بار از 1958 تا کنون یک فوتبالیست را به عنوان ورزشکار سال انتخاب کردند. همه این ها اتفاقی است. هیچ کدام فوتبال نمی فهمند؟
آسان ترین راه حل این است که ارزشهای بازیکن بزرگی مثل کریستیانو را دستکم نگیریم. تقصیر رونالدو چیست که مسی در دو ال کلاسیکوی نیوکمپ یا بازیهای مرحله یک چهارم چمپیونزلیگ مقابل اتلتیکو یا فینال کوپا آمه ریکا محو بود؟ رونالدو در میلان پنالتی اش راگل کرد و قهرمان پرتغال در پاریس بود پس خیلی بدیهی است که او را بهترین بدانیم.
