منچستر یونایتد باز هم شکست خورد. البته این بار نه مقابل استوک و در الدترافورد بلکه مقابل چلسی و در اسمفوردبریج. شکستی که به هیچ عنوان کسی را متعجب نکرد. اما چرا منچستر به چنین سرنوشتی دچار شد؟ مدافع عنوان قهرمانی که در کل تاریخ برگزاری لیگ برتر هرگز از رده ی سوم پایین تر نرفت حالا در رده ی هفتم جدول جا خوش کرده و بعید نیست به رتبه های پایین تر سقوط کند. شاید مقایسه ای بین قهرمان اروپا در سال 2008 و تیم کنونی راه گشا باشد. از تیم سال 2008 ، ادوین ون درسار، گری نویل، اوون هارگریوز، پل اسکولز ، کارلوس توز، کریستیانو رونالدو و کارلوس توز از تیم خارج شده اند. ویدیچ، فردیناند، اورا و مایکل کریک هم تقریبا پا به سن گذاشته اند. و اما نکته ی تامل برانگیز بازیکنان جایگزین هستند. ده خیا، رافائل، جانی ایوانز، اسمالینگ، فیل جونز، اشلی یانگ، آنتونیو والنسیا، خاویر هرناندز، دنی ولبک، تام کلورلی، مارونه فلینی، عدنان یانوزای، رابین ون پرسی و ...
با نگاهی به لیست بالا می توان به راحتی فهمید که تنها سه یا چهار بازیکن مانند ده خیا، جونز. ون پرسی و عدنان در حد بازکنان خروجی باشگاه هستند و بقیه متوسط و گاهی مثل یانگ فاجعه ی مطلق هستند. یونایتد در این سال ها بازیکنان مستعدی مثل پوگبا را به راحتی هر چه تمام تر از دست داده و نکته ی تاسف برانگیز دیگر اینکه بازیکنانی مانند ادن هازارد، لوکاس مورا و چند بازیکن دیگر به خاطر چند میلیون یورو بیشتر که یونایتد حاضر نشد خرج کند سر از تیم های دیگر در آوردند. تمام این اتفاقات در حالی افتاد که بقیه حریفان در حال مسلح کردن خود تا دندان بودند. حتی ونگر هم در این چند سال علاوه بر ستاره هایی که پرورش داد چند خرید خوب داشت. یونایتد با پول فروش رونالدو دو وینگر به نام های والنسیا و یانگ را خرید که بعید می دانم درباره ی کیفیت بازی شان چیزی نیاز به گفتن باشد. اشتباه آخر فرگوسن و گلیزرها در این سال ها آخر حکومت فرگوسن انتخاب مویس بود. مربی ای که مطلقا هیچ کاریزمایی برای بازیکنانی که زیر نظر فرگوسن کار کرده بودند نداشت و هیچ گاه هم مربی برنده ای نبود.
حالا یونایتد مانده است و تیمی که ممول از بازیکنان ضعیف و متوسط شده و البته ستارگانی مانند رونی که بسیار بعید است حاضر به بازی در لیگ اروپا شوند.
باید ببینیم برنامه ی مویس، گلیزرها و البته فرگوسن که هنوز نقش مهمی در تیم دارد برای بازسازی تیم چه خواهد بود.
