طرفداری - کلوپ پس از مساوی مقابل یونایتد در مقابل خبرنگار اسکای اسپورتسِ بریتانیا این چنین صحبت های خود را آغاز کرد:" برنامه ما امروز بهتر از یونایتد کار کرد." در بریتانیا تقریبا تمامی تاکتیک نویسان و کارشناسان متفق القول این جمله را دست کم برای 70 دقیقه از جدال لیورپول مقابل یونایتد تایید می کنند و به نظر می رسد که حقیقت هم همین باشد. کلوپ علی رغم غیبت تنی چند از مهره های کلیدی اش باز هم موفق شد همان تاکتیک روتینش را در الدترافورد غالب کند. دقیقا همان چیزی که مورینیو توانسته بود از آن در آنفیلد بگریزد این بار در الدترافورد به سراغش آمد. لیورپول نزدیک به 70 دقیقه در الدترافورد علی رغم اینکه 3 بار یونایتدی ها با مینیوله تک به تک شدند، سکان دارِ میدان بود و بازی همان طوری پیش رفت که کلوپ برای آن برنامه ریزی کرده بود.
ترکیب لیورپول به جز سورپرایزِ آرنولد، همان شکلی بود که انتظار می رفت و تاکتیک کلوپ نیز به همین شکل: استفاده از خصوصیات «ultra-aggressive» لالانا و فیرمینو در یک سوم تهاجمی خود برای تحت فشار قرار دادن مدافعان و خط هافبک یونایتد. فیرمینو و لالانا در یک سوم تهاجمی همچون همیشه «آدم آهنی» وار فعال بودند و پشت سر آن ها نیز وینالدوم و امره جان به عنوان دو «shuttler» خط میانی فشار را بر یونایتدی ها افزایش می دادند. هدف نخست کلوپ نیز از ایجاد فشار و پرس وحشتناک روی بازیکنان یونایتد مشخص بود: از دور خارج کردن پوگبا. مسئله ای که تقریبا در تمامی طول 90 دقیقه به بهترین شکل ممکن اتفاق افتاد.
هجوم 2 یا حتی گاهی 3 نفره بازیکنان لیورپول در باکس های مشخص به سمت پوگبا عملا گران ترین بازیکن دنیا را از دور خارج کرده بود. به همین علت بود که یونایتد در بیشتر مواقع از آن خلاقیت لازم در خط میانی به دور بود. تصویر زیر آمار و مناطق پاس های ارسالی پوگبا را نشان می دهد. جایی که می بینیم او توانسته تنها 71 درصد پاس هایش را به مقصد برساند که این آمار در مقایسه با دیدارهای اخیر او چیزی نزدیک به فاجعه است. هافبک فرانسوی مقابل وست هم 90 درصد و مقابل میدلزبورو 83 درصد از پاس هایش درست به مقصد رسیده بود.
.png)
گرفتار شدن بازیکنان یونایتد در فضاهای کوچک مسئله ای نبود که تنها برای پوگبا رخ دهد. مارسیال، مخیتاریان و هررا نیز بارها و بارها شرایط مشابهی را تجربه کردند. خط میانی لوزی کلوپ با کمک بازیکنی استثنایی همچون لالانا بارها و بارها مهره های تهاجمی یونایتد را به طوری برنامه ریزی شده در فضاهای کوچک گرفتار کرد و همین شد که ژوزه مورینیو رو به تغییر تاکتیک آورد. ورود فلینی (همان بازیکنی که ژوزه برای حفظ او تلاش زیادی کرده بود) توانست یونایتد را از محاصره خارج کند. رو آوردن به توپ های بلند و مستقیم از خط دفاعی در کنار فرارهای والنسیا یونایتد را از حصر خانگی خارج کرد. 14 سانتر یونایتدی ها در نیمه دوم در مقایسه با 5 سانتر آن ها در نیمه اول به خوبی تفاوت رویکرد مورینیو را نشان می دهد. رویکردی که به لطف درخشش فلینی و موفق بودن او در 80 درصد نبردهای هوایی اش با موفقیت اجرا شد.
علی رغم اینکه ژوزه مورینیو به خوبی توانست شرایط تیمش را تغییر دهد و بابت حفظ فلینی شایسته تحسین است اما این حقیقت ماجرا را تغییر نمی دهد که اندیشه های تاکتیکی کلوپ اندیشه های غالب در بعد از ظهر جذاب الدترافورد بوده است. این اولین باری نیست که کلوپ مقابل مربیان بزرگ خوب کار می کند. او پیش از این کونته، ونگر و گواردیولا را هم در هر دو بعد اندیشه تاکتیکی و نتیجه شکست داده است. با همه این درخشش ها اما تیم او همچنان سوم است و 7 امتیاز با صدر جدول فاصله دارد. شکست های باور نکردنی مقابل برنلی و بورنموث یا مثلا تقدیم 2 امتیاز به تیم ساندرلند به سادگی هر چه تمام تر لیورپول را از قهرمانی دور کرده است. در حالی که یونایتد پس از پشت سر گذاشتن بحران های ابتدای فصل این روزها تیم بسیار باثبات تری مقابل تیم های میانه و انتهای جدولی محسوب می شود و همین مسئله می تواند باعث شود تا آن ها وضعیت بهتری در انتهای فصل داشته باشند.
کلوپ با لیورپول تیم فوق العاده هیجان انگیزی محسوب می شود، علی الخصوص مقابل تیم های بزرگ. آن ها فصل پیش هم تیم بسیار هیجان انگیزی بودند اما در نهایت برای رسیدن به افتخار شما به چیزی بیشتر از «هیجان انگیز بودن» احتیاج دارید. آن ها باید سر بزنگاه نیز ثابت کنند که می توانند شایسته رسیدن به افتخار و عناوین قهرمانی باشند و صد البته احتیاج دارند که بدانند جام قهرمانی لیگ برتر با پیروزی مقابل تاپ 5 به آن ها اهدا نمی شود...