دلتنگتم بزرگ مرد پاپ ایران

امشب بد دلتنگتم مرد چه زمان هایی که ثانیه ها به خاطرت اشک ریختن من که سهله. داستان غمگین زمانه اینطور پیش رفت که قدر تو رو ندونستن اما می دونم جات راحته روحت شاد...❤ ناصر عبداللهی در ترانه‌های خود از کسی تقلید نمی‌کرد و صدایی منحصر به فرد داشت. بیشتر اشعار ترانه‌های او از سروده‌های محمدعلی بهمنی بود. در کار موسیقی به گفته خود وی تحت تأثیر سبک موسیقی ابراهیم منصفی بود. طوری که در سال‌های آغازین کار هنری ترانه‌های منصفی را بازخوانی می‌کرد. ترانه های مورد انتخاب وی در آلبوم هایش عمدتاً دارای مفاهیم اجتماعی و حماسی (مانند ترانه های «یادم باشد»، «کودکان خیابانی»، «سربلند» و «شیوه ی ما»)، مذهبی (مانند ترانه های «مهر علی و زهرا»، «احمد ثانی»، «یا فاطمه» و «مهر دلبر») و عاشقانه (مانند ترانه های «تو ای عشق»، «ماه من»، «بهت نگفتم» و «راز») بودند. رازهای از زندگی شخصی و حرفه ای ناصر عبداللهی: رضا کریمی‌ مدیر برنامه های ناصر عبداللهی که حدود 350 برنامه مشترک با وی اجرا کرده است، در گفتگویی از رازهای زندگی شخصی و حرفه ای وی چنین می‌گوید: موسیقی برایش اصل بود نه هدف، هیچ وقت از شلوغی و استقبال و هجوم مردم به سمت برنامه هایش جو گیر نمی‌شد. ناصر تنها خواننده ای بود که اگر فقط یک نفر هم در سالن بود برنامه اجرا می‌کرد. او همیشه در گفتارش رک بود. بعضی اوقات به او می‌گفتم این قدر صریح بودن خوب نیست. او هیچ ابایی از بازگو کردن برخی مسائل به هر مقامی‌نداشت. ناصر حتما باید در آن برهه می‌رفت. آدم ها ظرفیت وجودیشان از قبل تعین شده و هرکار و اتفاقی هم که می‌افتد، باید در آن لحظه اتفاق می‌افتاد. مرگ ناصر هم از توجهات خاص خدا بود. در دوره ای که هر خواننده ای که آلبوم ندهد از خاطره مردم می‌رود، پس از چند سال هنوز هر روز طرفدارن ناصر بیشتر می‌شوند. قبول ندارم که ناصر در جنوب محبوب نبود. شاید توقع بندری ها از ناصر بیشتر بود. شایعه ها پیرامون مرگ وی از زمانی شروع شد که یک پزشکی در یک برنامه ی تلویزیونی گفت که مرگ ناصر به خاطر یک مسمومیت خونی بوده است. من بارها گفته ام که وقتی کسی در ده قدمی‌ناصر سیگار می‌کشید خون دماغ می‌شد. روحش شاد