این فریاد های شادی رافا و راجر...

تو تورنمنتی که جوکو و ماری با نخوتی رخوت آور توش حاضر و با نمایش هایی عجیب و باخت برابر رقبایی ناشناخته به شکل بدی از ملبورن دیپورت شدن این نادال و فدرر هستن که قدر لحظه لحظه حضورشون تو زمین رو میدونن و از خودشون لذت می برن، از تنیس، از رقابت، از بازی، از نمایش، از بردن. و مهمتر اینکه میتونن این سرخوشی رو با ما تقسیم و مارو توش شریک کنن. رافا و راج هنوز تعهدشون به بازی و همینطور حس شوخ طبعیشون رو حفظ کردن و یه فینال دیگه بین این دوتا چقدر میتونه قشنگ باشه... / اونطرف هم ونوس فراتر از حد انتظار بوده و نشون داده هنوز دود از کنده بلند میشه... یه فینال هم بین خواهرای ویلیامز میتونه این اوپن استرالیا رو حسابی به یاد موندنی کنه... / فقط نفری یه قدم مونده...