نزدیک به 6 ماه پیش آکادمی تنیس رافائل نادال در مایورکا افتتاح شد و راجر فدرر مهمان ویژه این افتتاحیه بود. این دو تنیسور مطرح و محبوب تاریخ تنیس با درخواست اسپانسرها و مراکز خیریه بارها با پیشنهاد بازی دوستانه و نمایشی در حاشیه افتتاح این آکادمی روبرو شدند اما مصدومیت زانو فدرر و آسیب جدی نادال در مچ دست حتی امکان بازی دوستانه را به این دو هم نداد. همان جا سوال این بود آیا این دو تنیسور یک بار دیگر می توانند مسابقه ای با آن جذابیت سابق برگزار کنند ؟ تنها بعد از 6 ماه از آن روز نه چندان امیدوار کننده راجر فدرر و رافائل نادال همدیگر را در فینال ملبورن ملاقات کردند. این دو آن قدر از اوج به دور بودند و مصدومیت آنها را آزار داده بود که در رنکینگ رده های مثل دوازدهم و پنجم را به خودشان اختصاص داده بودند؛ یعنی امکان بازی در یک گرند اسم دیگر صفر بود.
فدرر 35 ساله رو در روی نادال 30 ساله قرار گرفت که با کوله باری از مصدومیت رو در روی هم قرار گرفته بودند. فدرر قبل از این مسابقه بزرگ اعلام کرده بود می خواهد این گرند اسلم را ببرد حتی اگر به دوری دوباره اش از میادین منجر شود. او در 35 سالگی فینال ملبورن را برد تا گریه های شوق اوج ملبورن را یک بار دیگر تحت تاثیر خود قرار دهد.ریه هایی که در پس آن سختی های زیادی از مصدومیت بود، سقوط به رده دوازدهم رنکینگ و طلسم شدن هجدهمین گرند اسلم که بالاخره او با زانوی نه چندان با کیفیت خود در سن 35 سالگی یک گرند اسلم دیگر را فتح کرد، تنیسوری که شانس هفدهم قهرمانی بود. 35 سال سن دارد، هر چه جام در تنیس وجود دارد را برده، بیش از هر تنیسباز دیگری پول درآورده، 4 فرزند دارد و هنوز هم بعد از بردن مسابقهاش با بیشترین قدرت خود فریاد میکشد. در یک کلام: اسطوره تمامنشدنی.
