بیرون قلب خویش

اینک بهار بر درِ قلبِ تو می زند اما تو آن طرف، بیرونِ قلبِ خویشتن اِستاده ای هنوز یک شاخه گل برای تو کافی ست تا فاصله شود بین تو و هزار ستاره بین تو و حضور سپیده بین تو و هیاهوی شهری که هر سحر در سربی صفیری بیدار می شود