از یک ماه پیش بلیط بازی با تراکتور رو خریده بودم و با حواشی بوجود اومده خیلی منتظر این روژ بودم که برم استادیوم و تیمم رو تشویق کنم ولی هرگز به مخیله ام نمیومد چنین روز باشکوهی قراره رقم بخوره
دربی 4-2 تو استادیوم بودم و خیلی فوتبال های زیبا و دلچسب دیگه از پرسپولیس چه تو دربی های مختلف (از جمله 3-2 ده نفره) و چه تو بازی های دیگه تو استادیوم آزادی دیدم ولی ماجرای این بازی چیز دیگری بود
فوت نابهنگام کاپیتان تیممون تو فصل گذشته همه بازیکنان و هواداری تیم رو یکدل و متحد کرده از پارسال ولی امسال با هجمه ای که پشت تیم خوب و منسجم پرسپولیس هست ، رفتن دو بازیکن رسپولیس به تیم رقیب و کامنت های بازیکنان و کار ناپسند هواداران تراکتور که با شعارهای قومیتی و بعد از اون هم با رفتن به پیج الهلال و اعمالی که انجام دادند این اتحاد رو پررنگ تر کرد تا یه اتحاد و خواست درونی خیلی قوی از طرف همه از مادر فنی و بازیکنان گرفته تا هواداران برای اثبات حقانیت و برتری
بازی که شروع شد خیلی اطمینان به برد داشتم و این اطمینان با گل دقایق اولیه طارمی تبدیل به یقین شد که قراره حماسه ای رقم بخوره
حدودا بیست ثانیه از دقیقه 23 گذشته بود که هواداری شروع به شعار دادن در مورد نوروزی کردند
زمزمه خداحافظ هادی با تعصب... خداحافظ تو کل استادیوم شنیده میشد که پاس زیبای سروش رفیعی به وحید امیری رسید ، سیو اخباری مانع از گلزنی امیری شد ولی تو یه رفت و برگشت توپ افتاد جلوی رامین رضاییان و اون هم با یک شوت دقیق درست در دقیقه 24 دروازه تراکتور رو برای بار دوم باز کرد
گلی که نه تنها حکم برد پرسپولیس رو تو همون نیمه اول امضا کرد بلکه نقش پررنگ هادی نوروزی رو تو این اتحاد پرسپولیس و پرسپولیسی ها بیشتر از گذشته نشون داد
تا پرسپولیس علیرغم تمام حرف و حدیث ها با ثبت بازی های فوق العاده و رکورد های بی نظیر پس از سالها قهرمان بلامنازع لیگ ایران باشه و امیدوارم با حفظ همین روند در جام باشگاه های آسیا نماینده خوبی برای ایران باشه و بعد از سالها ایران هم تو فینال این جام نماینده ای داشته باشه
