امکانش وجود داره ونگر در پایان فصل آرسنال رو ترک کنه. در این سالها از دستاورای ونگر حرف زیاد زده شده، برخلاف شکستهاش، که عمدتن به بهونه های مختلف نادیده گرفته شده، و همین باعث میشه خیلی ها نگران آرسنال پساونگر بشن. اما این حرف که «آرسنال بدون ونگر تبدیل میشه به تیمی مثه وستهم» باعث شد بخام این مطلب رو راجع به آرسنال بنویسم. بدون شک کسی که همچین باوری داره، جدا از بعد احساسی قضیه دچار دو خطای شناختی شده.
اول مقایسه ی ونگر با فرگوسن در منچستر یونایتد که همیشه در قامت یک تیم قهرمان ظاهر میشد و در نهایت جام های زیادی کسب کرد
دوم مقایسه ونگر امروز با ونگر فصل 2003 2004 که تیم شکست ناپذیران رو ساخته بود.
خطای شناختی ما از اینجایی شروع میشه که فک میکنیم اولن ونگر هنوز همون مربی 13سال پیش با جاه طلبی ها و تاکتیک های به روز خودش هست که بازی زیبا و روانی رو ارائه میده. و دوم وقتی فکر میکنیم دستاوردهای ونگر به لحاظ کسب جام با فرگوسن بزرگ یکسانه. در حالی که اصلن قابل قیاس باهم نیستن.
تیم از نبود روحیه جنگدگی و شخصیت قهرمانی در این سال ها رنج میبره، از نبود تاکتیک های به روز فوتبال و از نداشتن پلن بی در بازی های مهم،و حتا از برطرف نکردن نقاط ضعف و اعتماد به بازیکنای همیشه مصدوم ضربه خورده.و بدتر اینکه از شکست خیلی ترس داره و این استرس باعث میشه نتونه به بالاترین سطح ممکنش برسه و با ثبات نتیجه بگیره. ادعای ونگر در ابتدای هر فصل مبنی بر داشتن بازیکنان با کیفیت و قهرمانی در پایان فصل، این استرس و فشار روانی رو روی تیم خیلی زیاد میکنه و همین میشه نتیجه ی عدم موفقیتای ونگر و آرسنال.
اما یک بخشی از ترسی که در مورد آرسنال پساونگر وجود داره طبیعی و به جاست. که این ترس میشه با مدیریت صحیح و انتخاب درست مربی تا حدودی حل بشه. در ضمن در نبود ونگر طبیعیه آرسنال افت کنه. نبودش به اندازه ی بودنش میتونه به آرسنال ضربه بزنه اما باید این ریسک رو پذیرفت و مدیریتش کرد. باید خیلی صبر داشت تا مربی بعدی تیم مورد نظر خودش رو بسازه. تیمی که نه تنها فلسفه ی آرسنال مبتنی بر بازی زیبا رو ادامه میده بلکه روحیه قهرمانی و جنگدگی تا آخرین بازی فصل رو هم به تیمش اضافه میکنه.
به امید رسیدن چنین روزی
