طرفداری- شاید پیش از آغاز 90 دقیقه مهیج در شهرآورد بزرگ پایتخت، کمتر کسی شانس استقلال برای پیروزی را پر رنگ می دانست. صلابت سرخپوشان و تکیه بر صدر، مصدومان پر شمار در اردوگاه رقیب و دیدار فرسایشی و 120 دقیقه ای مقابل السد دقیقا 5 روز قبل از دربی، دلایلی قلمداد می شدند که کفه پرسپولیس برای برتری را سنگین تر می کردند ولی فوتبال، عاری از هرگونه منطق و پیش بینی است!
شاید نبرد نخست برانکو و منصوریان، در نشست خبری این دو سرمربی پیش از این دیدار آغاز شده بود. برانکو با اعتماد به نفسی ویژه، علیرضا منصوریان را به یک دیدار تهاجمی دعوت می کند. ایوانکوویچ که تجربه تلخی از اردیبهشت 95 و شکست مقابل منصوریان در ذهن دارد، توپ را در زمین سرمربی محبوب آبی ها می اندازد و البته با خط و نشان ناشی از داشتن سورپرایز برای بازی، رجز می خواند! با این حال جواب جالب منصوریان، حمله زیرکانه رقیب را دفع می کند. او حمله پرسپولیس را ایده آل تیم خود می داند و ابراز امیدواری می کند که پرسپولیس در مقابلش به جلو بکشد.
سوت آغاز داربی سرانجام زده می شود و مطابق انتظار، پرسپولیس با عطش بیشتری در جستجوی گل می رود. جنگ اصلی بازی، جناح راست استقلال و ضعف دفاعی خسرو حیدری است که پس از 4 دقیقه، پاشنه آشیل استقلال شده و گل نخست پرسپولیس دقیقا از همین منطقه به ثمر می رسد. پس از به ثمر رسیدن این گل، پرسپولیس در جستجوی گل دوم، بی محابا به جلو می زند و این دقیقا همان سناریویی است که منصوریان با آغوش باز، از آن پذیرایی خواهد کرد. دقایقی پس از هدر رفتن فرصت طلایی طارمی برای زدن تیر خلاص، بازی مستقیم و منطقه ای استقلال جواب می دهد و برتری هوایی علی قربانی، ضعف مفرط حسین ماهینی در دفع توپ سوم و نقطه قوت استقلال در این بازی ها، یعنی شوت از خارج از محوطه جریمه، داشته های پرسپولیس را نقش بر آب می کند. این تمام ماجرا نیست، در حالی که بهت اردوی پرسپولیس را در نوردیده است، آزادی طعنه آمیز فرشید اسماعیلی و ضربه سر استادانه علی قربانی، استقلال و منصوریان را در طول دو دقیقه از موضع ضعف به موضع قدرت می آورد.
21 دقیقه از نبرد دربی گذشته، استقلال به آن چه که می خواسته دست یافته و پرسپولیس، مات و مبهوت از نتیجه رقم خورده، با استرس به سمت دروازه رقیب یورش می برد. اسمش را غرور کاذب بازیکنان پرسپولیس بگذاریم یا جسارت مثال زدنی جوانان استقلال، سرخپوشان نمی توانند از خیمه زدن در مقابل دروازه حریف بهره ببرند و هر لحظه در خطر پذیرش ضد حمله از رقیب قرار دارند. لحظه موعود فرا می رسد. کاوه رضایی که در نقطه منتهی الیه سمت چپ خط دفاعی پرسپولیس، کمین کرده، با یک حرکت تماشایی و گلی در کلاس جهانی، تیر آخر بازی را بر بدنه پرسپولیس می زند و پاداش نمایش جسورانه و استفاده حداکثری از ابزار موجود را به پای علی منصور می ریزد.
نیمه دوم با انتهایی کاملا مشخص، آغاز می شود. استقلالی که به هر آنچه می خواسته رسیده و پرسپولیسی که هنوز از دریافت سه گل شوک زده است، بازی را به پیش می برند. گرچه موقعیت تک به تک طارمی می تواند نقطه عطفی در بازی رقم بزند ولی دفاع لایه به لایه و البته منطقی استقلال، دقایق دیگر بازی را بی خطر می کند تا دقیقا یک هفته پس از خرد شدن تراکتورسازی در ورزشگاه آزادی، این بار پلاسکویی دیگر در پایتخت رقم خورده و تیم صدرنشین در یک دیدار حساس، خرد شود.
برای شکست پرسپولیس شاید بتوان طوماری از دلایل مختلف را سیاه کرد. غرور بازیکنان، نداشتن تاکتیک مناسب برای غلبه بر تاکتیک دفاعی رقیب، ضعف حسین ماهینی و فرشاد احمدزاده در پست های غیرتخصصی، فرصت سوزی های طارمی و ... گرچه می توانند عوامل این شکست بزرگ سرخپوشان تلقی شوند ولی بدون شک، نمی توانند از نقش پررنگ علیرضا منصوریان در این شهرآورد خاطره انگیز بکاهند. منصوریان با اطلاع کامل از شرایط رقیب، با ابزار در دست بهترین راهکار را برای ضربه زدن به رقیب انتخاب کرد و تمامی طلسم های سرخپوشان پیش از دربی را شکست!
