پارسال زمانی که بنیتز مربی مون بود بارسایی ها حسابی جولان می دادن ولی با اومدن زیدان به کل ورق برگشت و انواع و اقسام رکوردها و جامها و افتخارات فردی برای رئالی ها به دست اومد.
برای فینال چمپیونزلیگ طوری از اتلتیکو طرفداری می کردن انگار از 5 سالگی طرفدار اتلتیکو بودن! ما جام رو به دست آوردیم و دلخوش بودن به بازی های ملی مسی و رونالدو.
بعد هتریک مسی مقابل پاناما و از دست دادن پنالتی رونالدو مقابل اتریش تا جایی که می تونستن عقده گشایی کردن ولی خوشحالی شون دوامی نداشت و رونالدو فاتح یورو شد و مسی کوپا رو دو دستی تقدیم شیلی کرد! 40 بازی تا دقیقه 93 با کامنتهای آماده شده منتظر بودن بگن عیار زیدان ولی لب چشمه رفتن و تشنه برگشتن.
همه جوایز فردی سال به رونالدو رسید و بدترین بازیکن هفته چمپیونزلیگ به مسی!
چند روز از خوشحالی شون برای کوپا دل ری و جدول تیمهایی که شانس 3گانه دارند و می گفتن بنفیکا شانس داره ولی رئال نداره نگذشته بود که مقابل پی اس جی 4گانه شدن!
غمگینم و خسته مثل یه بارسایی که تو دوران اوج باشگاه محبوبم با بهترین بازیکن تاریخ (!) 2 روز هم خوشحالیم دوام نداره :)
