ا حمله نیروی هوائی ژاپن و بمباران بندر نظامی و ناوگان آمریکا در جزیره هاوائی در هفتم دسامبر 1941، محدودیت های مهاجران و اقلیت ها به ویژه ژاپنی الاصل ها افزایش یافت.
در سالهای 1941 تا 1945 طی دوران جنگ آمریکا و ژاپن بیش از 120000 ژاپنی آمریکائی که بیشتر از دو سومِ شان شهروند آمریکائی بودند، بدون هیچ دلیل و بدون اجرای مراحل قانونی ضمن از دست دادن تمام حقوق شهروندی و انسانی رهسپار بازداشتگاه های اسرای جنگی شدند.
تشنج و احساساتِ ضد ژاپنی بوسیله ی مطبوعات، سیاستمداران فرصت طلب و مذهبیون نژادپرست به اوج خود رسید. ژاپنی آمریکائی ها ظرف یکی دو هفته تبدیل به دشمن درونی، جاسوس و ستون پنجم شدند و حتی در خانه های شان در امان نبودند و مورد ضرب و شتم قرار می گرفتند.
سرانجام فرانکلین روزولت، رئیس جمهوری وقت آمریکا در روز 19 فوریه 1942 فرمان 9066 ریاست جمهوری را صادر کرد. این فرمان دستور محرومیت، اخراج و توقیف تمام شهروندان ژاپنی آمریکائی، برای امنیت ملی، ضرورت نظامی و جلوگیری از هر نوع کارشکنی و خرابکاری بود.
این فرمان بلافاصله برای شهروندان آمریکائی ژاپنی مقررات حکومت نظامی به وجود آورد و آنان حق مسافرت از یک شهر به شهر دیگر را نداشتند.
فرزندان این شهروندان از مدارس و کالج ها و پدران از مشاغل شان اخراج شدند. کسب و کارهایشان مورد حمله قرارگرفت و به تاراج رفت و یا به وسیله دولت ضبط شد. ورود ژاپنی آمریکائی به همه جا، حتی فروشگاه و رستوران و هتل ممنوع شد.
به آنان دستور دادند که با حمل یک کیف و یا چمدان کوچک بلافاصله خود را به محل های مشخص شده معرفی کنند.
توقیف و جابجائی آمریکائی های ژاپنی الاصل به وسیله ی "سازمان اولیاء امور جابجائی" که به همین منظور تشکیل شده بود و مسئول امور بازداشتگاه های اسرای جنگی نیز بودند، مورد اجراء گذاشته شد و این افراد تحت حفاظت گارد نظامی رهسپار بازداشتگاه ها شدند.
بازداشتگاه ها در مناطق کویر، بیابان های دور و خارج از محدوده و اکثراً حتی از ابتدائی ترین وسائل زندگی بی بهره بودند
