سیاه و آبی - داستان پائول کنویل، نلسون ماندلای چلسی
چلسی ایرانیان فنز - در تاریخ پر فراز و نشیب باشگاه چلسی در دهه هشتاد میلادی، پائول کانویل برگ مهمی از تاریخ بازیکنان باشگاه را ورق زد. او در تابستان سال 1981 در حالی که تنها 20 سال داشت، تبدیل به اولین بازیکن سیاه پوست تاریخ چلسی شد.
کانویل گرچه بازیکن چندان با کیفیتی نبود، اما کسی نمیتواند انکار کند که از اسطوره های صبر و مقاومت در دنیای فوتبال و خارج از آن است.
کانویل اخیرا اتوبیوگرافی از زمان حضورش در چلسی منتشر کرده است که در آن به شرح روز های سختش در چلسی می پردازد؛
" اولین باری که میخواستم برای چلسی بازی کنم، آماده ی آماده بودم. هنگامی که گرم کردن را شروع کردم، کلمات غیر قابل تصوری را شنیدم؛ میمون برگرد به کشور خودت! با خودم فکر کردم آیا آنها طرفدار کریستال پالاس (تیم مقابل) هستند؟ نه، باورم نمیشد. آنها هوادار های خودی بودند! بعد از آن بازی هیچ حسی نداشتم و افسرده شده بودم، هنوز هم نمیدانم چگونه آن روز به خانه رفتم."
سال 1983 بدون شک بدترین فصل تاریخ باشگاه چلسی بود، او اما کمک های بسیاری به باشگاه برای فرار از منطقه سقوط کرد. سال آینده به همراه بازیکنانی مانند پت نوین و x توانست همراه با چلسی به لیگ دسته اول صعود کند.
شاید بهترین نمایش کانویل برای چلسی، در سال 1985 در جام اتحادیه مقابل شفیلد ونزدی بود. او بین دو نیمه در حالی که چلسی 3-0 عقب بود به میدان آمد و با به ثمر رساندن دو گل، که یکی از آنها 11 ثانیه پس از ورودش به زمین به ثمر رسید به چلسی کمک کرد تا با ثبت نتیجه 4-4 به نیمه نهایی این جام راه پیدا کند. در تمام این مدت، کمترین دستمزد تیم متعلق به او بود. دلیلی که منجر شد هزینه درمان کامل مصدومیت سنگینش در سال 1986 را نداشته باشد!
پائول، طی این سالها بعد بیشتر از صد بازی با پیراهن آبی بازی کرد. اما همچنان نژادپرستی هواداران او را آزار میداد؛
" به مرور وضعیت بدتر میشد. پرتاب شدن موز به زمین را تجربه کردم. اما بدترین آن ها وقتی بود که گل زدم اما شرایط اینگونه بود 'نه، هنوز 0-0 است، اون میمون گل زد، حیف شد چون گلش به حساب نمیاد'. "
اما این کافی نبود، فشار ها باعث شد سرمربی وقت چلسی او را مجبور به ترک باشگاه کند. در تابستان 1986 او به ردینگ منتقل شد، این انتقال آن قدر بدیمن بود که او با پاره کردن رباط صلیبی، در سن 24 سالگی خود را بازنشسته اعلام کند.
این پایان کار او نبود، او دوازده سال بعد قهرمانی چلسی را از روی تخت بیمارستان، پس از عمل جراحی تماشا کرد.
در ادامه راه، او معتاد به کوکائین "شیطانی" شد، اما توانست با موفقیت آنرا ترک کند. اما عوارض آن رهایش نکردند. پائول دوبار سرطان را شکست داد، کودک نه روزه اش در دستانش فوت کرردو پس از آن شغلی در یک مدرسه پیدا کرد.
در سالهای اخیر، از بازدیدکنندگان معمول بازی های چلسی در بریج است و به عنوان یکی از سفیران چلسی خدمت میکند.
در سال 2009 که گاس هیدینک با هفت بازیکن سیاه پوست در فینال جام حذفی قهرمان شد، مطمئنا یکی از شادترین روز های زندگی پائول بود؛
" آن روز حیرت زده بودم، ناگهان یکی در ورزشگاه به پشت من زد و گفت 'پائول، تو این راه را شروع کردی.' در آن زمان حس غرور و افتخار به من دست داد، فکرش را هم نمیکردم که دوباره به یاد آورده شوم!"
این داستان سوزناک تر از آن است که با گفتن " بله، او پل کانویل است اولین بازیکن سیاه پوست چلسی" رفع تکلیف کنیم، درآوردن کلاه از روی سر به نشانه احترام حداقل کاری است که میتوانیم برای او بکنیم.
تولدت مبارک پائول??
