به خودم 48 ساعت وقت دادم تا به نظر برسد که نظری که در مورد بازی چهارشنبه در نیوکمپ می دهم حاصل یک حس ناگهانی یا خشم لحظه ای نیست. من عادت کرده ام که به عنوان یک رئالی که همیشه بهترین ها را می خواهد به احساساتم غلبه کنم و حقیقت را بگویم. حقیقت این است که هر بار داوری به سود رئالی ها بوده ، ما حس بدی نسبت به آن داشته ایم و ترجیح داده ایم که بدون اشتباه داوری برنده شویم. اما بارسای قرن بیست و یکم کاملا برعکس است. همه فکر می کردیم که کاری که اوربو در استمفوردبریج کرد، قله اورست بود. این که در نیمه نهایی چمپیونزلیگ چهار پنالتی علیه تو گرفته نشود ، یک شگفتی باورنکردنی است اما به نظر می رسد که این داستان پایانی ندارد.
آیتکین تقریبا از اوربو سبقت گرفت. این بار روی چهار صحنه پنالتی در دو محوطه جریمه اشتباه کرد. دو پنالتی پی اس جی گرفته نشد و دو پنالتی به بارسا کادو دادند. این که ماسکرانو پنالتی کند و داوران نبینند کم کم برایمان عادت شده و انگار در کتاب قانون داوری هم در موردش بندی وجود داشته باشد. او عادت کرده که پیراهن حریفان را از پشت بکشد یا با دستش توپ را رد کند. در ال کلاسیکوی قبلی دو پنالتی روی لوکاس و رونالدو مرتکب شد ، مقابل ویارئال یک پنالتی انجام داد و چهارشنبه هم دو تای دیگر. امسال پنج پنالتی واضع ماسکرانو گرفته نشده است. از اکتبر 2012 تا کنون هیچ پنالتی از ماسکرانو گرفته نشده است. به او لقب “رئیس کوچک” داده اند و به نظر می رسد داوران به همین خاطر به او احترام می گذارند. در این فصل نیوکمپ در مسابقات مختلف سه داوری بزرگ به سود بارسا دیده است. کلوی گومز بارسا را در ال کلاسیکو مقابل رئال نجات داد ، خیل مانزانو در بازی بارسا و اتلتیکو در کوپا گل سالم گریزمن را مردود کرد و از پنالتی تورس گذاشت و حالا آیتکین جلوی حذف زودهنگام بارسای انریکه از چمپیونزلیگ را گرفت. نیوکمپ با کمک داوران تبدیل به وحشت حریفان شده است…
توماس رونکرو
