آرسنال برای دختری که هوادارش نیست...

خب بهرحال ما با اینا آرسنال رو شناختیم...حق بدین زود بفهمیم بازیکنا خیانت میکنن یا نه... خیلی مهمه از کی و با چه کسایی فوتبال رو شناخته باشی... وقتی با رونالدو مسی و این بازیکنایی که فقط پول رو میشناسن شناخته باشی سخته برات فهمیدن تبانی و خیانت و این چیزا... چون غیرت خیلی وقته از تو وجود همه پرکشیده... شما باید بغل پای راست دنیس برگکمپ رو میدیدی بعد میفهمیدی بهترین پای راست دنیا رو کی داره... شما چهره ی رابرت پیرس رو که میدیدی و نحوه ی دویدنش تو زمین دیگه تکلیفت روشن میشد با این بازیکنای امروزی... اشلی کولی که بهترین دفاع چپ بعد از دوران رکود روبرتو کارلوس بود... وقتی که میخواستن از تقابلش با رونالدوی منچستر فیلم بسازن ؛ قطعا فکر اینکه اینجور شخصیت هایی تبانی کنن هم مضحک بود... خیلی سخته بگم آرسنال برای من چیه... بردن جام بدون باخت؟ یا فینالی که جولیانو بلتی لعنتی اشک همه رو دراورد... فینالی که ده نفره داشت همه ی لذت هارو بهمون میداد... نمیدونم آرسنال کی این بلاها سرش اومد... وقتی که آرسن ونگر به دنبال شکستن رکورد سر الکس رفت؟ یا زمانی که ونگر بال ترجیح داده شد به جام ؟ یا مثلا وقتی که ونگر لج کرد و گفت بازیکن تراز اول نمیخوام با جوونا همه کار میکنم؟؟؟ نمیدونم کجای تاریخ هستیم ؛ ولی تو لیگی که پر تبلیغات ترین لیگ دنیاست 100% عادی نیست تو دو فصل پشت سر هم مربی تیم قهرمان سال بعد با تبانی و خیانت و #کثافت کاری بازیکناش اخراج بشه... مورینیو رانیری و حالا هم ونگر... همه ی گلوری هانتر ها فکر میکنن حق طبیعی خودشون و بازیکنا هست که این بلا رو سر مربیشون بیارن... البته در مورد داستان ونگر و آرسنال کمی متفاوت هست مساله. ونگر شاید داره چوب خساست و بدجنسی های خودش رو در خریدن بازیکن ها میخوره. ولی هرچی که هست هرگز نمیتونه توجیه خوبی باشه برای فراموش کردن ونگر و آرسنالش... شاید زیبایی های بیشتری تو دنیا هست و ما ازش غافلیم... شاید عاشقانه های قدیمی دیگه تو این دنیا معنی و رنگ خودشون رو از دست دادن... شاید دنیای واقعی شخصیمون هم عوض شده و حواسمون نیست...