مورینیو در گفت‌و‌گو با نشریه فرانس فوتبال اظهار داشت: "به نظر خودم، من از لحاظ انتخاب کشور و باشگاه آدم باهوشی نیستم. من می‌توانستم در کشوری دیگر که قهرمان شدن در لیگ آن آسان‌تر باشد، مربیگری کنم. شاید در آینده باید انتخاب‌های هوشمندانه‌تری داشته باشم و باشگاهی دیگر را در کشوری دیگر انتخاب کنم که همه بازیکنانش به خودی خود قهرمان هستند. شاید به کشوری بروم که در آنجا مسئول پوشاک تیم هم می‌تواند سرمربی شود و قهرمان لیگ." "در انگلیس، باشگاه‌ها از نظر اقتصادی آنقدر قدرتمند هستند که همه آنها می‌توانند در بازار فعالیت داشته باشند. در سایر لیگ‌ها اما اینطور نیست. مثلاً بایرن‌مونیخ را در بوندس‌لیگا در نظر بگیرید. شما می‌دانید این تیم هر سال پروسه قهرمانی‌اش در لیگ را از چه زمانی آغاز می‌کند؟ از تابستان قبل از شروع لیگ، زمانی که بهترین بازیکنان بورسیا دورتموند را می‌خرید. اول ماریو گوتسه بعد روبرت لواندوفسکی و سال بعدش هم متس هوملس. اما وارد باشگاهی شده‌ام که تاریخچه بزرگی دارد که البته نباید گذاشت بیشتر از این از اعتبارش کاسته شود." "هیچ باشگاه در انگلیس، چه منچستریونایتد باشد، چه لیورپول یا منچسترسیتی نمی‌تواند سلطه‌ای دائمی بر لیگ برتر داشته باشد. قدرت در لیگ برتر تقسیم شده است." " مورینیو در زندگی‌اش شخصی‌اش مردی کاملاً در تضاد با مورینیو مربی است. او تلاش می‌کند که محتاطانه رفتار کند، خونسرد باشد و راه جدا کردن زندگی شخصی‌اش از زندگی حرفه‌ای‌اش را پیدا کند. من الان می‌توانم به خانه بروم و دیگر نه هیچ مسابقه فوتبالی را تماشا کنم نه به فوتبال فکر کنم. در ابتدای دوران مربیگری‌ام نمی‌توانستم اما الان می‌توانم. آن روزها من 24 ساعت روز به فوتبال فکر می‌کردم. باید راهی برای عاقل شدن پیدا می‌کردم. امروز من نسبت به شخصیت خودم احساس خوبی دارم. من عاقل‌تر و صلح‌جوتر شده‌ام. برای من کسب پیروزی دیگر قدم گذاشتن روی ماه نیست و باخت به معنا رفتن به جهنم نیست." "من باور دارم که می‌توانم آرامش و صفا را به آنهایی که با من کار می‌کنند منتقل کنم، به بازیکنانم. من همانقدر انگیزه دارم که پیش از این هم داشتم. من به اندازه قبلی درگیر فوتبال هستم، همانقدر حرفه‌ای هستم با این تفاوت که الان دیگر می‌توانم بر احساساتم غلبه کنم."