طرفداری- دنیله ده روسی در حال حاضر در کنار دینو زوف با 112 بازی چهارمن رکورد دار بیشترین تعداد بازی برای تیم ملی ایتالیا است؛ وی در بازی روز سه شنبه برابر هلند فرصت عبود از زوف را دارد.
به گزارش FourFourTwo، ستاره 33 ساله جالوروسی درباره دورانش در تیم ملی و رکوردش با آتزوری گفت:
درباره ده روسی و زوف حرف می زنیم؛ نیازی نیست چیزی اضافه کنم. بعد از بازی صد و دوازدهم بازی صد و سیزدهم از راه می رسد و آن را هم مثل باقی دیدار ها بازی می کنم. این اتفاق هیجان انگیزی با تیم ملی است و می توانم به گذشته نگاه کنم و به آن مفتخر باشم. در این بازی ها یک جهانی برده ام و رویای بردن یک جام دیگر هم هست: در سال 2006 خیلی به پیروزی نزدیک نبودیم. مقایسه این تیم با تیم سال 2006 درست نیست اما اگر شباهتی وجود داشته باشد دو سالی است که زیر نظرآنتونیو کونته سپری کردیم چون بسیاری از ما همان بازیکنان هستیم. همان ذهنیت در تیم وجود دارد؛ هر بازیکن جدیدی که می آید یک نگرش دارد و سرمربی به همان شیوه جنبه های تکنیکی و تاکتیکی را زیر نظر می گیرد.
وی درباره نسل جدید بازیکنانی که در حال شکل دادن به تیم ملی ایتالیا هستند گفت:
احساس می کنم در این تیم بایزکنان جوانی هستند که برای سال ها در تیم ملی خواهند ماند. حضور جانلوئیجی دوناروما قطعی است و حضور مارکو وراتی قطعی تر از آن. آندره آ بلوتی و چیرو ایموبیله علاوه بر کیفیت عطش لازم را دارند و روبرتو گالیاردینی نشان داده است که چیزی متفاوت دارد.
اغلب درباره جانشینان من صحبت می شود؛ فکر می کنم گالیاردینی بازیکنی است که به یکی از ستون های تیم بدل خواهد شد. امیدوارم او را چشم نزنم؛ اولین بار او را در بازی آتلانتا-ناپولی دیدم و متوجه شدم او متفاوت است. امیدوارم بتواند جایش را در تیم ملی محکم کند. او آدمی قوی به نظر می آید و ویژگی های مناسبی دارد.
وی درباره افتخاراتش در آ اس رم گفت:
از اینکه با رم چیز های بیشتری نبردم ناراحتم؛ اما وقتی تصمیم [به ماندن] گرفتم می دانستم که از نقطه نظر حرفه ای شاید بهترین تصمیم نباش و بیشتر تصمیم احساسی بود. پشیمانی ای ندارم اما به برخی از بازی های گذشته که نگاه می کنم با خودم می گویم: "خیلی بد شد." اما با تیم ملی به رضایت رسیده ام و چند شب پر افتخاری هم با رم داشته ام.