کاموی جوان یک فوتبالیست فوق العاده است. او در یک باشگاه معروف بازی می کند. هیچ بیوگرافی چنانکه باید در این مورد تحقیق نکرده است. برای همین همچنان این تصور نادرست در مورد «تیم دانشگاه» وجود دارد که انگار در یک لیگ آماتور است. بنابراین زیاد جدی گرفته نمی شود. در صورتی که در واقعیت تیم «راسینگ اونیورزیتر آلژیر» یا «ار.او.آ» در دهه سی میلادی یکی از قدرتمندترین تیم های الجزایر بوده است. این تیم سه بار در آن سال ها قهرمان آفریقای شمالی شد. در الجزیره، پایتخت رنگارنگ آن دوران مستعمره فرانسه، راسینگ حرف اول را می زد. پیراهن های آبی آسمانی و سفید راسینگ را، هم «پاسیاه ها» می پوشیدند و هم عرب ها. ار.او.آ در سال 1926 تاسیس و خیلی زود به باشگاهی برازنده تبدیل شد و در فوتبال، تنیس، هاکی و سوارکاری درخشید. راسینگ به طبقات بالای جامعه تعلق دارد. استخر باشگاه پاتوق جوانان اعیان الجزیره است. آلبر کاموی دبیرستانی، متولد 1913، بین سال های 1928 و 1930 برای ار.او.آ بازی می کند. مسلما نه در تیم دانشجوها، بلکه در تیم جوانان راسینگ. کامو اولین بازی اش را سال 1923 در حیاط مدرسه انجام می دهد. او یک بازیکن فرز و با مهارت است، یک استاد دریبل. توپ دوست اوست. کامو در زمان اتوبیوگرافیک «آدم اول» که مرگ امان اتمام اش را نداد، از کشف فوتبال می نویسد که «قرار بود عشق سال های بسیار باشد.» در زنگ تفریح سر ظهر، 60 دقیقه فرصت است برای یک مسابقه در حیاط سیمانی مدرسه که دالان هایی با ستون های پت و پهن احاطه اش کرده اند. دانش آموزان - بدون «خرخوان ها و بچه مثبت ها» - تیم تشکیل می دهند. دروازه بان ها هر کدام دو ستون را به عنوان تیرهای دروازه خود اعلام می کنند. «بدون داور. و به محض سوت آغاز، داد و فریاد و بدو بدو شروع می شد.» کامو نه تنها در انشا، بلکه در بازی تیمی هم تک است. او این گونه «توجه و احترام» همشاگردی های درشت هیکل تر را که معمولا به و «نیم وجبی» می گویند، جلب می کند. فوتبال، کاموی نوجوان را خوشبخت می کند. وقتی او با توپ حمله می کرد تا پشت سر هم یک درخت و یک بازیکن حریف را از پیش رو بردارد، حس می کرد پادشاه حیاط و زندگی است. اما در اصل، فوتبال برای این پسربچه ده ساله «قلمرو ممنوعه» است. ....ادامه دارد.....