واقعا قابل درک نیست که چرا بعد از تساوی رئال مادرید در دربی و دستیابی بارسلونا به بهترین فرصت برای کم کردن فاصله با رقیب اصلی، بارسلونا نباید با تمام نیرو به مصاف مالاگا برود. وقتی رئال مادرید با اتلتیکومادرید مساوی کرده بود، برای شکست دادن کارلوس کامنی، برای کم کردن فاصله با رئال مادرید و برای شروع دوباره حضور در کورس قهرمانی لالیگا، به راحتی میشد فهمید که حالا همه چیز در دستان خود بارسلونا است.
اما اتفاقی که یک ربع قبل از شروع بازی افتاد این بود که انریکه تصمیم گرفت به استفاده از سیستم چرخشی ادامه دهد و بازیکنانی به زمین بفرستد که نتوانند سلطه بر میانه زمین را از آن خود کنند؛ تصمیمی که به قیمت کمرنگ شدن امید برای رسیدن به قهرمانی انجامید.
دیدن ترکیب همه را شوکه کرد: متیو، آندره گومز و ... این بازیکنان دوباره ناامیدکننده بودند. تیم در بازی شنبه شب یکدست نبود و روان بازی نمیکرد، MSN در بهترین فرمشان قرار نداشتند و مدافعان هم ضعیف کار کردند. در طرف دیگر مالاگا میدانست مقابل بارسلونا چطور بازی کند و چطور از فضاهایی که آبی و اناریها در یک سوم زمین خودشان و همچنین در مرکز به آنها دادهاند، استفاده کنند.
بعد از آن بین دو نیمه انریکه دنیس سوارس و متیو را بیرون کشید و اینیستا و سرخیو بوسکتس را به جای این دو وارد زمین کرد. بارسلونا بعد از این تعویضها پیشرفت کرد و بلافاصله رویه بازیاش تغییر کرد. به اندازهای که تیم سازمانیافته مالاگا را هم شوکه کرد. فرصت سوم برای پاکو آلکاسر بود، کسی که به اندازه تعویضهای دیگر بارسلونا موفق نبود. وقتی به زمین آمد به همه یادآوری کرد که زمانی که بارسلونا او را در ازای 30 میلیون یورو خرید، ساندرو بازیکنی آزاد بود.
این که برای بازیای که میتواند سرنوشت لیگ را تغییر دهد، بدون دلیل به فلسفه عجیب پایبند بمانی، نابخشودنی است. شاید حالا یک نفر بهتر بداند که به جای وقت گذاشتن بیش از اندازه روی تاکتیکها و ارائه نکات مربوط به بازی، لازم است که در میدان مسابقه هم امتیاز بگیرد.
