شاید اگر صحبت از دانش فنی مربیان شاغل در لیگ برتر ایران باشد هیچ کس منکر سطح بسیار بالاتر برانکو نسبت به بقیه مربیان و حتی نسبت به هموطن برانکو، زلاتکو کرانچار نباشد. قدرت هجومی تیم برانکو در کنار بازی روان و ترکیبی پرسپولیس و چیدمان هوشمندانه مدافعان با توجه به بضاعت تیم گواه این ادعاست
اما سرمربی تیم قهرمان ایران یک چیز کم دارد .برانکو هرگز روانشناس خوبی نبوده است
علی دایی اولین نمونه اشتباه برانکو از این دست است مهاجم بی نظیر ایرانی بعد از جام جهانی 2006 هم تا سال ها بهترین تمام کننده لیگ ایران بود اما عدم تحلیل روانشناسانه درست از سوی برانکو این مهاجم را در همان جام جهانی و در جایی که سند خط حمله ایران را به نام او زد برای تیم ملي تمام کرد عدم انگیزه دایی در کنار حس رقابت ديگر همبازيان که حالا به حسادت بدل شده بود دایی را و برانکو را از تیم ملی دور دورتر کرد .
اگر به همان جام جهانی و اتفاقات قبل و بعد از آن نگاه کنیم میبینیم که برانکو در تفهیم قدرت تیم ایران به هواداران فوتبال هم ضعیف بوده و انفعال او در تلاش برای تفهیم سطح تیم ملی ایران به انتظار شکست دادن مکزیک و پرتغال انجامید، رویای پوشالی که برای فوتبال ایران بد و برای برانکو بدتر تعبیر شد.
برانکو با تمام توان فنی اش اما هرگز نتوانسته عنصر انگیزه را در تیم به وجود آورد و همیشه اتفاق ها را به یاری طلبیده که گرچه گه گاه اتفاق ها عزم تیمی را قوی تر کرده اما انگیزه انفرادی در بین بازیکنان کمتر به چشم می آید برای درک بهتر این مسئله به لیگ قبل مراجعه میکنیم جایی که با وجود ارائه یک فوتبال زیبا انگيزه برد در پرسپولیس دیده نمی شد تا اینکه اتفاق تلخ از دست رفتن کاپیتان این عزم تیمی را به وجود آورد اما دوباره عدم انگیزه انفرادي کافی در بازيکنان در کنار انفعال برانکو در برخورد با اشتباهات انضباطي مکانی جام را از اردوگاه قرمز دور کرد.
امسال اما لیگ متفاوت شروع شد انگیزه مردانی که قهرمانی را از دست داده بودند نیازی به تهيج کردن نداشت و ترکیب این انگیزه و دانش برانکو، پرسپولیس را خیلی زود قهرمان کرد اما برانکو و تحلیل های اشتباهش در برخوردهای رفتاری ،عاليشاه،انصاری و نور الهی را از باشگاه دور کرد تا با عدم کنترل تیم فنی و سرپرستی باشگاه بر روی رفتار رضائيان و از دست رفتن او پرسپولیس دست خالی تر از همه تیم های همگروه در آسیا به رقابت بپردازد سوال اینجاست که آیا سطح فنی عاليشاه و نور الهی با امیری و کمال در حدی بود که به ستارگان سال قبل هیچ بازی نمی رسید؟
امسال اگرچه توان فنی بالای تیم و ضعف استقلال در نیم فصل اول و ضعف تراکتور در نیم فصل دوم قهرمانی پرسپولیس را در لیگ داخلی بیمه کرد اما چربش اشتباهات مدیریتی آقای سرمربی به دانش فنی اش در کنار خود بزرگ بینی زود هنگام آقای گل کار این تیم در آسیا را بسیار سخت کرد و این سوال را در ذهن هواداران کاشت که چرا این فرصت سوزی ها و رفتارهای غیر مسئولانه در ساق پای طارمی کی روش جایی ندارد؟
