طرفداری - در سال 2003 که در مرحله یک چهارم نهایی یوونتوس موفق شد بارسلونا را حذف کند، پائولو مونترو مدافع میانی سابق یوونتوس گلزنی کرده بود. در آن سال یوونتوس و میلان به فینال رقابت ها رسیدند و روسونری موفق شد در ضربات پنالتی فاتح اروپا شود. وی در آستانه جدال امشب دو تیم در گفتگو با گاتزتا دلو اسپورت گفت:
من گل های کمی زدم و به همین دلیل گل مقابل بارسلونا را با جزییات به خاطر دارم. بازی دشواری بود. در آن زمان شاهد بارسلونای هلندی بودیم نه سوپر بارسلونای کنونی. خاویر ساویولا گل تساوی آنها را زد. فکر می کنم نتیجه عادلانه بود. در بازی برگشت تحت فشار قرار گرفتیم اما خوشبختانه پاول ندود را داشتیم و آن ضربه عالی زالایتا که حساب کار را 2-1 به سود ما کرد. بازی بسیار سخت بود اما تیم ما خیلی سرسخت بود و هرگز تسلیم نمی شد.
یوونتوس امروز به همان قدرت است اما کمی متفاوت است. هیگواین و دیبالا بازیکنان بزرگی هستند که می توانند هر لحظه گلزنی کنند. بوفون دقیقا مانند همان روزها است. مثل این است که او انسان نیست و پیر نمی شود. قطعا از او به عنوان بهترین دروازه بان تاریخ یاد خواهد شد. زمانی که بونوچی و کیه لینی را می بینم به یاد خودم و چیرو فرارا می افتم. ما از هم درک بسیار زیادی داشتیم. روی کاغذ بازیکنان بارسا بهتر هستند اما ما - می گویم ما زیرا همیشه یک یوونتینو هستم- ما روان بازی می کنیم. ما متحد هستیم و آماده از خود گذشتگی برای تیممان هستیم. شانس صعود برابر است.
لیگ قهرمانان؟ این حسرت بزرگ من است. قهرمانی در لیگ قهرمانان چیزی است که در دوران بازی ام آن را به دست نیاوردم و همیشه به آن فکر می کنم. هم تیمی های سابقم که اکنون در باشگاه هستند مانند بوفون، ترزگه و ندود باید این عنوان را برای من هم کسب کنند. البته این حرف درست نیست. من فرصت خودم را داشتم اما موفق نشدم. آنها آنجا هستند تا لیگ قهرمانان را به هوادارانمان هدیه کنند. ما شایسته آن هستیم.
آندره آ آنیلی رئیس کنونی باشگاه یوونتوس در مصاحبه ای گفته بود در دوران جوانی مونترو بازیکن مورد علاقه اش بوده است. وی در این مورد گفت:
از او متشکرم. او می توانست زیزو، الکس و آن همه ستاره دیگر را انتخاب کند اما من را که بازیکنی معمولی بودم، انتخاب کرد. شاید به این دلیل باشد که با تمام فروتنی من قلبا و با تمام وجود یک یوونتینو هستم. منظورم این است که با تمام توانم می جنگیدم تا باشگاهم پیروز شود.
زمانی که در تورین هستم، برخورد هواداران مرا تحت تاثیر قرار می دهد. زمانی که یووه بازی دارد همه چیز ثابت می شود و خانه من تبدیل به استادیوم می شود. از پدرم تا پسرم، ما نسل به نسل برای یووه فریاد می زنیم.