گاسکوئین چنان تعصبی رو انگلیسی بودن خود داشت که حتی یک کلمه به زبان دیگری صحبت نمی کرد حتی در دورانی که در ایتالیا و از بازیکنان تاثیر گذار لاتزیو بود.
مجله ی طنز پراویت آی هر سال جایزه ای تحت عنوان "آدم ناجور" به شخصی که در 12 ماه سال با کمترین موفقیت بیشترین شهرت را کسب کرده بود اهدا می کرد که گاتزا چندین بار برنده ی این جایزه شد.
گاتزا در دهه ی۹۰ به حدی محبوب شد که چندین کتاب در موردش نوشته شد و آلبوم آوازهای او که به عقیده موسیقی دانان افتضاح بوده در جایگاه دوم پرفروش ترین آلبوم های موسیقی قرار گرفت .
ارون ویتتر همبازی گاسکوئین در لاتزیو درمورد گاتزا میگوید : یک شب ساعت 12 در زدند،در را باز کردم،گاسکوئین لخت و فقط با یک عینک جلوی در بود و گفت:هی،اگه کاری داشتی بهم زنگ بزن و رفت!
زمانی که ضعف از اعتیاد گاتزای محبوب را اسیر خود کرده بود آلن شیرر با نامه ای امید بخش اعلام کرد همیشه کنار هم بازی سابق خود خواهد بود.
گاتزا پس از ترک اعتیاد یک محافظ اعتیاد برای خود گرفت وظیفه این محافظ این بود که در سفرهای گاسکوئین مانع مصرف الکل و کوکائین او شود!
گاسکوئین بدون شک دیوانه ترین بازیکن تاریخ فوتبال بود.
