شاید به طرق مختلف باختهای بارسا قضاوت شود ، از بی انگیزگی و سن بالای بازیکنان گرفته تا اشتباهات مربی .
پاریس قربانی شد تا بحث در این مورد یک ماه تاخیر داشته باشد ، تا حداقل به مدت یک ماه هیچکس ایرادات بارسا را نبیند ، اما دقیقا از لحظه شکست دوباره مقابل مالاگا ، مقابل کامنی ، هر بارسایی ته دل خودش احساس میکرد اتفاقات خوبی در راه نیست، این باشگاه به این آسانی تاب مواجه شدن با این نتایج را ندارد . آنها تلاش کردند تا دوباره تیم معمولی شده شان را به این مرحله برسانند ، بعد از اواخر دهه 90 تلاش شروع شد ، باختند ، حذف شدند ، اما دست از تلاش برنداشتند ، برای خود فلسفه ای ساختند ، Total football ، اصطلاحی آشنا بین هر بارسایی ، آنها با 433 معروف خود به هرچیزی که یک باشگاه احتیاج دارد رسیدند .
6 جام در یک سال ، به مربیگری کسی که خود بازیکنی رهبر در این تیم بوده ، کسی که کاپیتان بوده و کسی که از جنس کاتالان بوده .
بارسا به هرآنچه که میخواست رسید ، به مربی بومی ، برگشتن اعتبار از دست رفته ، رسیدن به تمامی جام های ممکن .
اما این روزها ...
این روزها همه میدانند راه پیروزی بر بارسای بزرگ چیست.
پرس سنگین تا دقیقه 20 ، زدن یک گل در زمان مورد نظر ، لایه های دفاعی تا پایان بازی و پیروزی ...
بارسا فراموش کرده برای جاویدان شدن ، برای همیشه مدعی بودن باید منعطف بود .
پایبندی به اصول باشگاه زیباست ، دلنشین است باشگاه را فراتر از یک باشگاه میکند اما...
اما باید دید فلسفه باشگاه فقط 433 است ؟
فقط بازی مالکانه ؟
فلسفه باشگاه بارسلونا نیاز به تکامل دارد ، این باشگاه با قدمتی بیشتر از رقیب دیرینه ، با گذشته ای پر از رنج و سختی به اینجا رسیده که همه از شکست آن متعجب و نگران میشوند .
این فلسفه تمام نشدنیست ، فقط با یک تکامل ساده ، با یک دید هوشمندانه تر .
آیا با چند دقیقه عقب بازی کردن فلسفه باشگاه از بین میرود ؟
آیا برای بارسا زمین حریف و خودی نباید تفاوت داشته باشد ؟
فلسفه ماندگار نیست مگر با موفقیت .
قطعا نمیتوان همواره پیروز بود ، نمیتوان هر سال سی ال را به خانه برد ، لالیگا را فتح کرد و کوپا دل ری را ربود .
اما میتوان یک شکل نباخت ، از فصل 2008-2009 به بعد تمامی شکست های بارسا ساده و قابل پیش بینی بوده.
حمله ، دریافت گل سریع ، تلاش برای جبران ، عدم خلق موقعیت ، دریافت گل بعدی ، خلاص .
این غول دوست داشتنی باید غیر قابل پیش بینی تر از اینها باشد .
باید سورپرایز کند ، باید دفاع کند ، از گل زده از نام و فلسفه باشگاه ، از غرور و اعتبار کسب شده .
دفاع کردن عیب نیست ، تنها تکامل بخش یک اصل است ، اصل پیروزی .
تصور شکست های یک شکل برای تمام هواداران دردآور و اذیت کننده است ، چه هواداران بارسا چه رئال و حتی لستر .
کم نیستند هوادارانی که بعد از گل اول یووه ایمان داشتند بارسلونا گل نخواهد زد و حتی بیشتر از این دریافت خواهد کرد ، شاید تمام هواداران .
شکست در دیدار قبل سنگین بود ، تلخ بود ، تکرار سریع یک حادثه بود و نمایانگر ضعف های فراوان ، اما پایان دنیا نبود ، بارسا بازخواهد گشت ، فتح خواهد کرد و تحسین خواهد شد ، حتی با همین شیوه ی به ظاهر تکراری .
شکست خواهد خورد ، دستش از جام کوتاه خواهد ماند و وظیفه عاشقان این تیم حمایت است .
اما تحمل یک شکست مشابه دیگر ، نشدنیست .
