طرفداری - باور نکردنی است که پس از این حجم از فاجعه هایی که مروان فلینی در یونایتدِ مورینیو خلق کرده، این سرمربی طوری با او رفتار می کند که گویی با پل اسکولز طرف هستیم و بینایی ما در تشخیص هویت اصلیش مشکل دارد. فلینی بار دیگر در سناریویی واضح و کلیشه ای در دقایق پایانی بازی برای آنچه مورینیو "به میدان فرستادن بازیکن 2 متری برای برتری عددی در محوطه جریمه خودی" می خواند، وارد میدان شد تا یونایتد بتواند پیروزی مهم و شیرین در خانه اندرلخت را حفظ کند. با این حال در سناریویی مشابه آنچه در گودیسون پارک مقابل اورتون رخ داده بود، فلینی در میان بهت و حیرت اریک بایی، مارکوس روخو و حتی متئو دارمیان، چالش مانکن را به خوبی در محوطه خودی اجرا کرد تا بازیکن اندرلخت از پشت سرِ او با خیالی آسوده راهی محوطه جریمه شود و با ضربه نهایی بازی را که می توانست در الدترافورد بسیار راحت تر دنبال شود، حساس کند. این امر شاید برای مورینیو عجیب باشد اما برای هواداران یونایتد کاملا عادی محسوب می شود. آن ها به خوبی می دانند وقتی فلینی برای حفظ نتیجه وارد میدان می شود، احتمال وقوع هر رخداد تلخی وجود دارد.
پیش از این در مطلبی از عدم شایستگی یونایتد برای کسب سهمیه لیگ قهرمانان اروپا از طریق رقابت های لیگ برتر انگلیس صحبت کرده بودم، پنج شنبه شب نیز حجت بر من تمام شد که اگر مورینیو از طریق لیگ اروپا نیز موفق به کسب سهمیه نشود، چندان عجیب نخواهد بود. واقعا باور نکردنی است که چگونه پس از همان بازی مقابل واتفورد(ضعیف ترین نمایش یونایتد در فصل جاری) مورینیو به عنصری در بهترین شرایط ممکن خنثی، اعتماد می کند و این گونه حاضر می شود در شرایط حساس مختلف روی او قمار کند. اخلاق های خاص مورینیو در حمایت از بازیکنانش همواره ستودنی بوده و بارها توسط نگارنده نیز در مطالب مختلف از آن گفته شده است اما حمایت «فنیِ» عجیب و غریب از فلینی دیگر پس از حماسه گودیسون پارک حالت کاذب و اغراق آمیز به خود گرفته و عملا در حال ضربه زدن به تیم است. به خصوص اینکه می بینیم مورینیو در راه قمار بر فلینی روی هافبک هایی همچون اشنایدرلین و شواین اشتایگر خط قرمز کشیده است. بازیکنانی که در شرایط طبیعی هر عقل سلیمی می گوید کیفیت «فوتبالی» بالاتری از فلینی دارند.
با این حال این ها هیچ کدام مسئله نیست. اینکه یک بازیکن در پازل تاکتیکی یک سرمربی نگنجد (علی رغم کیفیت فنی قابل قبول) و یک بازیکن دیگر چنین شرایطی داشته باشد (حتی اگر از بازیکن کنار گذاشته شده ضعیف تر باشد) کاملا طبیعی است. اما وقتی می بینیم بازیکن یاد شده عملا هیچ خروجی مثبتی از خود ارائه نمی دهد، شرایط بغرنج می شود. بهترین دوران فلینی در یونایتد زمان لوئیس فن خال بود، جایی که او پشت مهاجم تیم و در محوطه جریمه حریف برای توپ های اول پرسه می زد اما از زمانی که مورینیو ترجیح داده او را به محوطه جریمه خودی نزدیک و نزدیک تر کند، هافبک بلژیکی از فاجعه رونمایی کرده است. فلینی بازی تیم را خراب می کند، سرعت تیم را می گیرد و اصلی ترین وظیفه اش را هم (زدن توپ های هوایی در محوطه خودی) نمی تواند انجام دهد.و این مساله به هیچ عنوان به گل هایی که سالی یک بار در آسمان می زند، نمی ارزد.
حمایت مورینیو از فلینی قابل درک، انسانی و صد در صد حرفه ای است اما حمایت «فنی» به هیچ عنوان نمی تواند قابل قبول باشد. با یک آنالیز ساده در تمامی بازی هایی که هافبک بلژیکی در ترکیب تیم حضور داشته می توان متوجه شد که در بهترین حالت او یک بازیکن خنثی است اما مورینیو همچنان به شکلی عجیب روی او اصرار دارد و در چنین شرایطی انسان با خودش می گوید که عجیب نخواهد بود اگر مورینیو سهمیه لیگ قهرمانان را از لیگ اروپا نیز کسب نکند. هر دقیقه حضور فلینی در ترکیب اصلی(به جز دقیقه 89 به بعد) خسران ابدی دنیا و آخرت برای یونایتد است و دردناک است که در چنین شرایطی مورینیو اشنایدرلین و شواین اشتایگر را واگذار کرده است...