آرسنال کسل کننده

تنفر واژه عجیبی در فوتبال نیست رقابت و تعصب شمشیر دو لبه ایست که اگر با موفقیت همراه باشد خوشحالی و اگر با شکست همراه باشد تنفر را سبب می شود اگر طرفدار لیگ برتر باشید تنفر را در بین طرفداران لیورپول و یونایتد، آرسنال و تاتنهام ،یونایتد و چلسی و یا یونایتد و آرسنال به وضوح لمس کرده اید و این تنفر با موفقیت تیم رقیب بیشتر هم می شود اما آرسناليها امسال تنفر برانگيزند؟ جواب این است هرگز آرسنال دچار بحرانی شده که برای منچستر دو فصل زودتر اتفاق افتاد جايي که فنخال با هزینه های گزاف سعی در تمام کردن شوک عدم حضور فرگوسن را داشت اما معادلات پیچیده لیگ برتر این اجازه را به تیم بی انگیزه منچستر نداد که در قامت یک مدعی ظاهر شود فنخال هرگز موفق نشد عنصر انگیزه را در تیم زنده کند و این زمینه ای شد تا بحرانی آغاز شود که مو حتی امروز هم با آن مبارزه می کند و با مصاحبه های جنجالی و تغییر های زیاد در ترکیب اصلی سعی در بر طرف کردن آن دارد. اما این بحران اگر آرام آرام سایه اش را از اولترافورد کنار می کشد اما بسیار سریع آرسنال را فرا میگیرد ونگر بعد از بیش از دو دهه انگار توان ایجاد انگیزه برای مبارزه را ندارد و با ترکیبی از بازیکنانی که یا از جایگاه ثابتشان در طول فصل مطمئنند یا از قرارداد رنگينشان در انتهاي فصل هر روز و هر روز کسل کننده تر بازی میکند ونگر اگر بازهم نیمکت را میخواهد جدای فرا گرفتن معادلات جدید لیگ جزیره باید انگیزه را در همه از دروازه بان تا مهاجم زنده کند آنوقت شاید دوباره موفقیتشان برای بقیه آزاردهنده شود شاید بازهم بشود از پسران آرسن ونگر متنفر بود