دیشب بازی رئال و بایرن مونیخ با صعود رئال تموم شد. طبق عادت روزهای اخیر بعد از اتمام بازی بحث داوری داغ بود. قبل از بازی برای همه روشن بود که حذف هر کدام از این دو تیم جفا به دنیای فوتباله. ولی بعد از سوت اتمام بازی، دنیای مجازی پر شد از واکنش های طرفداران سایر تیم ها علیه رئال. حالا اگه واقع بینانه نگاه کنیم میبینیم که در وهله اول رئال بود که از داوری متضرر شد.
بحث بازی رفت به کنار. مسائل مربوط به اون بازی و پنالتی کارواخال و ... بارها مورد صحبت قرار گرفته. ولی بازی دیشب، هنوز جای بحث داره، باز هم اگه ها شروع میشه. اگه پنالتی روی زاموس اعلام میشد،اگه ویدال دقیقه ۴۸ سر وقتش اخراج میشد، اگه روبن به خاطر تمارض با کارت زرد جریمه میشد، اگه گل دوم بایرن به درستی آفساید گرفته میشد، اگه پنالتی بواتنگ به روی کاسمیرو گرفته میشد (این صحنه هم خیلی مشکوک بود ولی با مقیاس پنالتی اعلام شده برای مونیخ که منتقدان رئال میگن پنالتی بود، این صحنه هم بر مبنای همون دلایل پنالتی بود).
تازه بعد این همه اگه، میرسیم به گل آفساید رونالدو. یعنی ما به خاطر یه سری اشتباهات وی شرایط بحرانی قرار گرفتیم و به خاطر یه اشتباهات دیگه ازون بحران خارج شدیم، از نظر دوستان لطف داوری به ما به حساب میاد.
و جا داره تشکر کنیم از نویسنده های طرفداری که بعد بازی های با اشتباهات داوری شدیدتر (مثل معجزه نوکمپ) سکوت کردن و بعد بازی رئال از نویتسکی هم توییت میذارن.
اگه رئالی باشین متوجه میشین این حس چقدر خوبه. این حس که همیشه همه جا بهتر باشی. این حس که همه سعی کنن بهت برسن. این حس که از ۷ سالگی تو آکادمیشون یاد بگیرن ازت متنفر شن. این حس که وقتی میبرنت سر از پا نشناسن. شب مهم ترین بازی سالشون بشینن پای تلویزیون به جای استراحت و آماده شدن برای بازی فردا. خلاصه اینکه اگه حس میکنید این حرفها چیزی از لذت ما کم میکنه سخت در اشتباهید.
ما بهتر از همه جای خودمون رو میدونیم. بهتر از همه میدونیم بردن بایرن مونیخ چه کار عظیمی بوده.
و در نهایت بگم که طرفداران مونیخ رو درک میکنم، خیلی سخته یه تیم شایسته تو این مرحله حذف شه. امیدوارم رئال قهرمان شه تا تأکید دوباره ای باشه به بزرگی بایرن. هالا مادرید. میا سان میا
