و باز هم مسی در برنابئو ... این روزها همه تقریبا مطمئن شده اند که بارسا در برنابئو بهتر از نیو کمپ است ، حتی رقیب . فصل پر نوسان بارسا با نمایش های پر نوسان ادامه دارد . میبرد ، میبازد ، از جام دور میشود و به جام باز میگردد. انریکه با وجود نتایج اخیر ( شکستهای سی ال ) در مجموع برای بارسا خوب نتیجه گرفته و جامهای متعددی کسب کرده. با برد دیشب شاید بارسا به کورس بازگشته اما همچنان رئال مدعی اصلیست. اما پیام دیشب فراتر از بازگشت به کورس قهرمانی در لالیگا بود . بارسا بدون نیمار به میدان میرفت ، و انگار مسی آزاد تر بود ، مسی ، مسی بود . حتی با وجود اینکه سوارز ، سوارز نبود. آلکاسر هم طبق انتظار و تا حدی خوب بازی کرد، اما مثلث خط حمله بارسا به رهبری مسی به ظاهر نصفه نیمه و بی خطر تر از قبل بود . همه چیز از ضربه ی مارسلو به صورت مسی شروع شد ، ورق برگشت ، مسی جان گرفت و لحظه به لحظه بهتر شد ، هر توپی که دریافت میکرد بوی گل میداد ، نگذریم از نقش ترشتگنِ روزهای اخیر که با ثبات تر از گذشته در دروازه می ایستد ، پیکه و اومتیتی هم به مراتب بهتر از قبل بودند ، اما بوسکتس به واقع بزرگترین نظم دهنده تیم بارسلوناست، قدرت حفظ توپ و پاس های تک ضرب او در بازی هایی که درون زمین است به تیم نظم میبخشد و در بازی هایی که غایب است تیم را متزلزل میکند. پیام بارسلونا در الکلاسیکوی شب قبل بیشتر از یک پیروزی برابر رقیب دیرینه بود ، آنها بردند تا رانیری بداند دوران هیچ تیمی تمام نمیشود ، بردند تا امید زنده باشد، تا انریکه از غرور بارسا دفاع کند و همانطور که خودش گفت : «برد ال کلاسیکو را به آن دست از هوادارانمان به خصوص هدیه دهیم که پس از حذف برابر یوونتوس از دقیقه 85 به تشویق ما پرداختند.» هواداران و حامیان واقعی بارسا لیاقت این پیروزی را داشتند ، پس از حذف مقابل بووه تلاش تیم را دیدند و با شکوه بارسا را تشویق کردند ، نشان دادند اگر تنها یک جناح به این تیم ایمان داشته باشد ، آن جناح طرفداران بارسلونا هستند. بازی دیشب به همگان نشان داد دوران هیچ تیمی به پایان نمیرسد، این برد حتی اگر با قهرمانی بارسلونا همراه نشود ، با دفاع از غرور بارسا همراه بود و این برای هر بارسایی دستاوردی بزرگ است. به قول مهدی رستم پور «چه میدانی با شکوه تر از برنابئو و چه رقیبی بهتر از رئال برای 500 گله شدن مسی ؟ »