طرفداری- جورجو کیه لینی، مدافع مستحکم و با تجربه یوونتوس در بخش دوم مصاحبه خود با فرانس فوتبال در خصوص رویارویی با مهاجمانی چون ادینسون کاوانی و لوییس سوارز صحبت کرد:
کشیدن موی کاوانی و خوردن ضربه آرنج از او؟ خب، من به موهای بلند او حسادت می کردم! جدا از شوخی، دوست دارم تا در برابر مهاجمان بزرگ قرار گیرم و همیشه خواستار این مسئله بوده ام. زلاتان ابراهیممویچ یک مثال از این موضوع است و او توانمند ترین مهاجمی است که تاکنون دیده ام. من در سری آ برابر او اغلب قرار می گرفتم و او همیشه در اوج بود. زلاتان هرکجا که رفته تفاوت را رقم زده است. گاز گرفته شدن توسط سوارز؟ من به داور گفتم که باید او کارت قرمز می گرفت. گرچه پس از آن هیچ کینه ای نسبت به سوارز به دل نگرفتم و حتی فکر کردم که محرومیت سنگین وی بیش از حد است. وقتی او را در یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا دیدم، بدون هیچ مشکلی به استقبال او رفتم. من تنها به بازی برابر بارسلونا فکر می کردم.
کیه لینی در ادامه درباره سه مهاجم هم تیمی خود یعنی ماریو مانژوکیچ، پائولو دیبالا و گونزالو هیگواین صحبت کرد:
پیش از آمدن آن ها به تورین فرصت رویارویی با این مهاجمان را داشته ام. گونزالو مهاجمی فوق العاده با قدرتی زیاد است و کنترل او در محوطه جریمه تقریبا غیر ممکن است. دیبالا می تواند با یک حرکت دفاع حریف را به هم بریزد و با یک دریبل یا یک حرکت غیرمنتظره می تواند موقعیت گل بسازد. ماریو نیز سرعت و قدرت زیادی دارد و اگر مدافعی بخواهد تا او را مهار کند، تا پایان بازی قطعا خسته خواهد شد. ما تیمی با کیفیت و توانایی های فنی بالا هستیم.
مدافع با تجربه یوونتوس در ادامه در خصوص سلطه یوونتوس بر فوتبال ایتالیا و نفرت سایرین گفت:
در حقیقت، همیشه نسبت به تیمی که قهرمان می شود و تسلط بالایی دارد نفرت زیادی وجود دارد. این بازنده است که مورد همدردی قرار می گیرد. این موضوع وقتی که ما یک سال را در سری بی سپری کردیم و قهرمانی های اینتر آغاز شد به اثبات رسید. خوشبختانه دوباره به تیمی تبدیل شده ایم که بدخواهان زیادی دارد و این نشانه ای است که ما دوباره به یک تیم برتر تبدیل شده ایم.
کیه لینی همچنین به ستایش از پائولو مالدینی پرداخت:
پائولو مالدینی الگوی من بود اگرچه مشخصات و ویژگی های او با من بسیار تفاوت داشت. او یک بازیکن باور نکردنی با توانایی های بسیار بالا بود. او در سمت چپ دفاع بیش از من موثر بود و با توجه به ویژگی های بدنی و فنی من، منطقی بود که از چپ به وسط منتقل شوم و از سن 28 سالگی همواره در قلب دفاع بازی می کنم.