یوونتوس دوباره به فینال لیگ قهرمانان رسید اما حتی اگر نمی رسید، حتی اگر فینال را ۱۰-۰ ببازد، مطمئنم که سال دیگر هم مدعی قهرمانی خواهد بود. این همان هدفی ست که در سال ۲۰۱۰، آندره آ آنیلی با ورود به باشگاه و به تقلید از بایرن مونیخ در نظر داشت و حالا به آن رسیده است. یادتان نرفته که بایرن مونیخ حتی دومین فینال در سومین سالش را هم باخت(آن هم در ورزشگاه خانگی) اما بالاخره جام را بالای سر برد.
بایرنی ها فارغ از هر شکستی، خود را بهتر کردند و حالا فکر می کنم همگی به این باور رسیده باشیم که بایرن مونیخ، بدون مربی هم تا ۱۰ سال دیگر مدعی قهرمانی خواهد بود. داستان یوونتوس هم به همین شکل دنبال می شود. آنها هر سال از نظر مهره بهتر می شوند و حالا یکی از بهترین تیم های جهان هستند. من شخصا باور داشتم و دارم که قهرمانی یوونتوس در اروپا را به زودی خواهم دید(می تواند امسال باشد، می تواند سال دیگر، می تواند ۴ سال دیگر و ...) اما انکار نمی کنم که دوست دارم این اتفاق قبل از خداحافظی نسلی از بازیکنان یوونتوس رخ دهد که سال ها به آن وفادار بودند و حتی در دسته دوم پیراهنش را با افتخار به تن کردند.
آرزوی مشابهی را برای تیم دومم چلسی داشتم که خوشبختانه در سالی که چلسی، بهترین سالش هم نبود، قهرمان شد و تیمی که در قرن جدید بارها به نیمه نهایی و فینال اروپا رسید اما با بدشانسی ناکام ماند، حداقل اساطیرش را به یک جام رساند. واقعیت این است که قهرمانی در اروپا یا هر تورنمنتی شانس هم می خواهد. این بدیهی ست. یوونتوس در اروپا در بدشانسی رقابت شدیدی با بنفیکا دارد و اخیرا این تیم را جا گذاشت. آیا بالاخره شانس به این تیم رو خواهد کرد؟ باید دید.