مارچ 2013. بازی برگشت رئال _ منچستر و اولدترافورد
| مارچ ۲۰۱۳ / منچستر رئال / بازی برگشت |
پیش از بازی فرگوسن شاگرد سابق خود را در قامت یک ابرمرد ستوده بود و مسئولان منچستر را سرزنش از اینکه چه ارزان ستاره اول جهان را فروختند و در آن سو رونالدو با شرم حضور از استاد که حرفه ای بودن را به او آموخت، نمی توانست با تمام سعی و توان بدرخشد، که شاید دل استاد بیشتر ریش شود و رئال با گل بخودی مدافعان در معرض حذف قرار گرفت.
وقتی یونیت چاکر در سوت خود دمید و خطای نانی روی آربلوا را با کارت قرمز مستقیم جریمه کرد، نکته ای در ذهن مورینیو مثل چراغ روشن شد و همانا برتری عددی میانه میدان بود و یک نفر که وسط زمین را برایش بگیرد. تابلوی تعویض که بالا آمد ستاره ای از پس ابرها کنار رفت و همگان لوکا را شناختند که برایشان یادآور زیدان افسانه ای بود. کسی که توپ را از دست نمی دهد.
دیشب سوای بازی زیبای ایسکو که با گل حیاتی اش بهترین بازیکن زمین لقب گرفت، لوکا مودریچ بهترین و مهمترین بازیکن رئال بود. از ابتدای بازی حتی زمانی که ایسکو عصبی شده بود و پرس شدید و بازی فیزیکی اتلتیکویی ها او را بستوه آورده بود مودریچ بود که با بازی روان و چشم نواز خود در میانه میدان تمام توپ ها را سالم به یار خودی می رساند و هدف نیمی از تکل های بازیکنان حریف بود. شاید اگر رئال با سیستم همیشگی اش یعنی 4-3-3 بازی می کرد و مودریچ به بازیسازی می پرداخت می توانست حمله ای بیشتری برای تیم تدارک ببیند ولی پازل تاکتیکی زیدان برای سیمئونه در آنجا پیچیده شد که همواره ایسکو و مودریچ روی یک خط طولی جابجا می شدند و هرکدوم با بردن مصاف های یک به یک هم برای رئال زمان می خریدند و هم به آرام کردن پرس شدید اتلتیکو می پرداختند.
زمانی زیدان در تیم ملی روبرت پیرس را در کنار خود می دید و یورو 2000 محل یکه تازی آن دو در میانه میدان بود جایی که زیدان می ساخت و پیرس می پرداخت و حالا در تیمش هافبک های توانایش نابودگر هر تیمی هستند.