از تیم پایۀ اتلتیکو شروع کرد اما به نماد و سمبل حریف بدل شد. در باشگاهی که تاریخ اش پر از اسطوره های بزرگ است. از سانتیاگو، دی استفانو، پوشکاش، والدانو، هوگو سانچز و ... تا رائول گوانزالس. مهم نیست طرفدار چه تیمی هستی، او آنقدر محجوب و محبوب بود که نمی توانستی دوستش نداشته باشی.
او وارث و روح سانتیاگو برنابئو بود. بزرگان در مورد پسر طلایی مادرید می گویند:
پله: اسپانیا باید 100 سال دیگر صبر کند تا بازیکنی شبیه رائول داشته باشد.
مارادونا: او با هوش ترین بازیکنی است که در عمرم دیده ام.
دی استفانو: اگر بخواهم استعدادم را به کسی بدهم قطعا رائول نخواهد بود، چون او خودش سرشار از استعداد است.
بوتراگوئنو: رائول کسی است که باعث شد احساس کنم رئال نیازی به من ندارد.
بوفون: در برابر بازیکنان بزرگ زیادی بازی کردم که 2 ثانیه کافی بود تا گول بزنند اما رائول این کار را در کمتر از یک ثانیه انجام می داد.
ریوالدو: اگر رائول در برازیل به دنیا آمده بود، من جایی در تیم ملی برازیل نداشتم.
خورخه والدانو: رائول شجاعت جورج بست، تکنیک بوتراگوئنو، سرعت خنتو و دید لادروپ را در زمین داشت.
سر آلکس فرگوسن: از نظر من رائول در میان بهترین ها هم بهترین است.
برند شوستر: در برخی بازی ها من نمی دانستم چه باید بکنم. این رائول بود که به کمک من می آمد.
استاد چیپ و چهارچوب شناس مادر زاد که هیچ وقت توپ طلا نبرد اما آنقدر خوب و بزرگ بود که همیشه در یادها بماند. او از نسل محجوب ها بود، کسی که حتی هواداران بارسلونا نیز عاشق اش بودند و هیچ وقت در تمام ال کلاسیکوهای که حضور داشت خاطرۀ زننده از خود بر جای نگذاشت.
ما نسلی بودیم که لذت تماشای هنر رائول را داشتیم.
