تولدت مبارک یوپ هاینکس عزیز.
تو که در قیاس با موفقیت هایت به اندازه یک خط تجلیل نشدی و همه در انتهای فصل های پربارت رفتنت را انتظار می کشیدند.
یادت می اید فینال 98 آمستردام را؟ هنوز هیچ چیز تمام نشده بود و تو تیم ها را یکی پس از دیگری در راه فینالی که چندین دهه بود رئالی ها برایش صبر کرده بودند کنار می زدی ولی مدیریت باشگاه برایت زمان برکناری تعیین کرده بود و قهرمانی و تمام؟
حیف است از بایرنی ننویسم که با رفتن هیتسفلد رنگ ثبات به خودش ندید و پس از او از ماگات تا ونگال کژدار و مریز و پر از افت و خیز بودند و بوندس لیگا را پس از سالها ناخواسته جذاب و چندقطبی کرده بودند. البته ضعف بایرن همان است و ضعف ژرمن ها که نمودش از 2002 بود تا سال رفتن تو از بایرن احیا شده - 2014- که آلمان ها بر قله جهان ایستادند و حتی ذکر و یادی از معمار این آلمان مقتدر نرفت و کسی نگفت چگونه آلمان به مثابه بارسای دست نیافتنی 2008 تا 2012 که استخوان بندی اسپانیا بودند آنها هم تیم پایه تیم ملی آلمان هستند و نگفتند.
بایرنی که هاینکس تحویل گرفت مدتها بود زیر سایه تیم های دیگری رفته بود که هرکدام با دیدن دوره فترت و زوال تیم اول بوندس لیگا برای همدیگر شاخ و شانه می کشیدند و گاهی ولسبورگ و گاه اشتوتگارت و گاه هم دورتموند که همین آخری تا چند سال با تکیه به مربی گری خاص کلوپ و یارگیری خوبش توانست موی دماغ بایرن شود و سرانجام فصل رویایی 2012-13 فرا رسید و بایرن تاخت و تاز را آغاز کرد و با بازی های حساب شده و چشم نواز به هیچ تیمی رحم نکرد. چند ماهی از رفتن گواردیولا می گذشت. کسی که با بارسا و تیکی تاکای مشهورش به پرطرفدارترین مربی زمان خودش و بالاتر از مورینیو تبدیل شده بود. کسی که همین بایرن را در یک نیمه جذاب با 4 گل راهی رختکن کرده بود و نیمه دوم مثل یک بازی تدارکاتی به پاسکاری و تاکتیک های درون گروهی مشغول شده بود!! همه از مقصد بعدی گواردیولا نام می بردند و ناگاه نام بایرن از قرعه بیرون آمد و بازیکنان بایرن شادمان از بازی کردن زیر نظر پپ بزرگ از اطاعت و شاگردی یوپ کبیر سرباز زدند، تا جایی که اعتراض هاینکس را باعث شدند که فعلا تا پایان فصل من مربی هستم و رئیس. فصل ادامه یافت و بایرن با قوی ترین بارسای تاریخ به گفته رئیس خود بارسا که تیتو را روی نیمکت می دید و مسی که هر روز گل میزد و رکورد مولر و زیکو و دیگران را لوله می کرد در مرحله حذفی هم بازی شد... همه از حذف بایرن خوب که همه را می برد ابراز ناراحتی می کردند و در این میان اولی کان افسانه ای در تمجید بایرن گفت که" این بهترین بایرن تاریخ است" و همین هم شد و بایرن با حرکات ویران کننده ریبری و روبن بارسای تیتو را به خاک و خون کشید و برتری 7 بر 0 را مثل داغی رو پیشانی بارسا نشاندند. بله هاینکس خودش و توانایی اش را اثبات کرده بود. درست فصلی که باید می رفت.
روی باید خیلی می شود فکر کرد که چرا باید کسی که بهترین نتایج تاریخ باشگاه را آورد باید برود و سه فصلی که پپ جایش بنشیند تماما با او مقایسه شود و نگاه های حسرت بار به گذشته باشد.
سخن به درازا کشید. تولدت مبارک مستر یوپ عزیز.
