«بازنشستگی مال جوانهاست.» این جمله احتمالا دید خوبی از مردی که در این مصاحبه با او گفتگو شده، به ما میدهد. مردی که به تمام موفقیتهای ممکن در فوتبال رسید اما هیچوقت سیر نشد و همیشه به دنبال چالشهای جدیدتر بود. برای اینکه با موفقترین مربی تاریخ بیشتر آشنا شوید، گفتگوی مجله رسمی اتحادیه مربیان انگلستان را با او از دست ندهید.
به سال ۱۹۸۴ بر گردیم، شبی که فردایش اولین مسابقهتان در مقام مربی با استرلینگشایر داشتید. آیا احساس آمادگی میکردید یا نگران بودید و نخوابیدید؟
طبیعتا وارد شدن به هر شغل جدیدی استرس دارد. ترس این را دارید که در آن موفق میشوید یا خیر. من همیشه اولین روز کاریام به عنوان شاگرد ابزارکار را به خاطر میآورم. اما در رابطه با اولین روز مربیگریم، آن را به عنوان شغل نیمه وقت انتخاب کرده بودم. من برای هدایت ۱۳ بازیکن جوان به آنجا رفتم. اولین بازی من یک بازی دوستانه مقابل کترینگ بود و هفته بعدش مقابل ترانمیر رورز بازی داشتیم. شاید با نگاه به عقب بگویم که کار کردن با آن ۱۳ نفر در آن روزها به پیچیدگی روزهایی که اکنون با آن مواجهم نیست.
وقتی که جوانتر هستید از هر زاویهای به مسابقه نگاه میکنید و در ذهنتان از خود سوال میکنید اگر تیم را درست بچینم، دیگر ایدهها را کنار میگذارم و دوباره به یادداشتهایتان نگاه میاندازید. اما امروزه ما زمان زیادی را صرف تماشای ویدئوها و بررسی حریف میکنیم. کارشناسان تیم ما با تحلیلهای ویدئویی کار را برایمان راحتتر کردهاند و ما تنها به آن چیزی که نیاز داریم ضربه میزنیم.
– زمانی که در استرلینگشایر به مقام مربیگری رسیدید تنها ۳۲ سال داشتید. فکر نمیکنید این دلیل ارتباط خوب شما با مربیان جوان حال حاضر و الگو برداری از شما باشد؟
قبل از هر چیز باید بگویم مربیگری شغل پر مخاطرهای است. همیشه به مربیان جوان میگویم اولین چیزی که آنها نیاز دارند، یک رئیس خوب است. همچنین نیاز به شانس و آمادگی برای از جان مایه گذاشتن برای این شغل داشته باشند، چرا که در این شغل باید پشتکار داشت. همانطور که میدانید این یک حرفه نتیجهگراست و خودتان به تنهایی مسئول نتیجه بدست آمده هستید.
....ادامه دارد....
