در اولین مربیگری تمام وقت‌تان با تیم آبردین، قهرمان کاپ اروپا شدید. رسیدن به این مقام در آن دوره چقدر ارزش داشت؟ در گذشته فوتبال اسکاتلند قوی‌تر از الان بود. آبردین و دندی یونایتد ۵ سال متوالی قوی‌ترین تیم‌ها در لیگ اسکاتلند بودند. بردن کاپ اروپا اتفاق ویژه‌ای است چرا که آبردین باشگاه کوچکی‌ست. اگر به گذشته برگردم دوست دارم فکر کنم که چگونه مدیریت کردم که توانستیم تیم پرطرفدار بایرن مونیخ و سپس رئال مادرید را شکست دادیم؟ – مربیگری در ذات شما وجود دارد؟ فکر می‌کنم با ویژگی‌هایی به دنیا آمدم که برای مربیگری نیاز است. هنگامی که جوان‌تر بودم یک تصمیم‌گیرنده خوب بودم. شاید تجربه داشتن در تجارت هم در این راه به من کمک کرده باشد، من در ۱۹ سالگی مشاور یک شرکت بودم. پدر و مادرم هم قبلا این شغل را داشتند. به همین دلیل تمایل به این داشتم که کنترل موقعیت را در دست بگیرم. حتی هنگامی که بازیکن بودم، همیشه یک خواسته داشتم: اینکه مطمئن باشم برای برد به میدان می‌رویم. – شما حامی مربیانی که شغل‌شان را از دست دادند هستید و به آن‌ها تلفن می‌زدید و دعوت می‌کردید که به زمین تمرین منچستر بیایند. با مربیانی که شغل خودشان را از دست می‌دادند احساس همدردی می‌کردم. بعضی از دلایل اخراج مربیان را درک نمی‌کنم. مثلا رابرت دی‌متئو فصل فوق‌العاده‌ای در وست برومویچ داشت و اگر بازی‌های این تیم را در لیگ برتر دنبال کرده باشید، دیدید که گل‌های زیادی زدند. اگر شما هوادار وست بروم بودید، دوست داشتید آن‌ها این مربی را حفظ کنند اما با این سوال مواجه شدید که چرا او شغلش در این تیم را از دست داد. در این تیم بازیکنان با لذت فوتبال بازی می‌کردند و نتیجه می‌گرفتند و من تماشای بازی تیمی که درست بازی کند فارغ از نتیجه را دوست دارم. – چند وقت پیش اتحادیه مربیان انگلستان جشنی به مناسبت دو هزارمین مسابقه شما برگزار کرد که مدیران و مربیان بسیاری به آن دعوت شده بودند. از اینکه آن چهره‌های مطرح را یکجا می‌دیدید چه احساسی داشتید؟ من از همه مربیان مسن که این دعوت را پذیرفته بودند و به لندن آمدند تشکر می‌کنم. دون هووی، کیت بورکینشاو و بقیه. هنگامی که من کارم را در لندن شروع کردم مربی بودند. به حضور آن‌ها در مراسم افتخار کردم و در سخنرانی‌ام اصطلاح «دایناسور» را برای آن‌ها بکار بردم. فکر می‌کنم خوش‌شان آمد چون نام آن‌ها ماندگار است و هیچ وقت جاذبه‌شان را از دست نمی‌دهند. همچنین از اینکه جورج گراهام را دیدم هم خوشحال شدم چون هنگامی که در انگلیس مربی شدم، اولین مسابقه‌ام در مقابل تیم او بود. ما هنوز هم دوستان فوق‌العاده‌ای برای هم هستیم. – شما به دلیل دستاورد‌ها و مقام‌هایی که بدست آوردید در دنیای فوتبال مورد احترام هستید. این حسی فوق‌العاده است. چگونه در همین فرم باقی می‌مانید؟ این کاملا بستگی به این دارد که چگونه خودتان را می‌بینید. بعضی افراد با رسیدن به این مقام مغرور می‌شوند، در بعضی افراد این فقط اعتماد به نفس زیادی است. ترجیح می‌دهم به آنچه پیش رویم است و به اهدافی که باید برسم فکر کنم. ...ادامه دارد....