به نظر نمیرسد با تغییرات ناگهانی مشکلی داشته باشید.
سخت است این را بگویم اما نباید در این شغل و موقعیت احساساتی باشید. من بازیکنانم را دوست دارم و بسیار بسیار خوش شانس بوده و هستم که چنین بازیکنان بزرگی دارم که پا به پای من تلاش میکنند. در آبردین بازیکنانی مثل میلر، مکلیش و کندی بودند که بسیار به من وفادار بودند. در یونایتد گیگز و نویل و اسکولز و بات معرف روح باشگاه بودند. همه بازیکنانی که شاگرد من بودهاند در موفقیت من نقش داشتهاند. بنابراین هنگامی که میبینم موردی مانند مورد نیکی بات و فیل نویل پیش میآید باید آنها را از آن موقعیت خارج کنم. اینکه به آنها بگویم نمیتوانید بازی کنید تصمیم سختی بود. آنها بازیکنان بزرگ من و بخشی از تاریخ منچستر هستند بنابراین تصمیم سختی بود. اما شغل من هدایت منچستریونایتد بود. من هم با مربیان دیگر تفاوتی ندارم. اگر موفق نمیشدم تا این اندازه مورد احترام نبودم. در مربیگری باید احساسات را کنار گذاشت و همه چیز را سیاه و سفید دید. اگر ببینم در زمین بازی عاملی سبب پسروی تیم میشود، مجبورم که دست به اقدام بزنم، تصمیم بگیرم و آن عامل را کنار بگذارم. من میتوانم تصمیمهای سریعی بگیرم که منجر به موفقیت میشود. در مدیریت شما مجبورید که تصمیم بگیرید، خواه درست یا غلط باید آن تصمیم را بگیرید چون چیزی که در آن لحظه اهمیت دارد خود تصمیم گرفتن است.
مواجه با کدام تغییرات در شغل مربیگری برایتان لذتبخش و هیجان آور بود؟
به شخصه فکر میکنم هنگامی که به زمین تمرین کارینگتون منتقل شدیم، بزرگترین تغییر در من بود، چرا که زمین تمرین قبلی ما بسیار کوچک بود و فضای کافی نداشتیم. هنگامی که به کارینگتون نقل مکان کردیم، هزینه آن مکان فراتر از تصور ما بود. ما بخش فیزیوتراپی را هم به آن اضافه کردیم. همیشه داشتم چهار یا پنج فیزیوتراپیست، ماساژور، متخصص و غیره داشته باشیم که با حضور در آن فضا به خواستهام رسیدم. از تصمیمات درستی که میگرفتم لذت میبردم. وقتی که جوانتر هستید فکر میکنید که میتوانید همه چیز را درست انجام دهید. اما در حقیقت درسها و تجربیات بزرگ شما سبب تصمیم گیری درست میشود، من هم اکنون در سن ۶۹ سالگی هم هنوز از تغییر و تصمیم گیری نمیترسم. من میخواهم باشگاه را در موقعیت کنترلیتر قرار دهم و بیشتر به عنوان یک ناظر باشم تا همانند روش قبلیام خودم را درگیر تیم جوانان و ذخیرهها کنم.
..ادامه دارد....
