کمتر از 48 ساعت دیگر اتوبوس تیم از فرودگاه باراخاس راهی سیبلس می شود تا پس از 5 سال قهرمانی لیگ را جشن بگیرد. حس غرور و خوشحالی سراسر وجودمان را گرفته است اما ... بغض 2 ساله دوباره می ترکد. انتظار داریم که کاسیاس الهه سیبلس را ببوسد و جام را به هواداران نشان دهد اما یادمان می آید که ایکر حالا در پرتغال پای تلوزیون شعار زنده باد رئال مادرید سر می دهد. مطمئنم او هم اشک شوق می ریزد و بابت لالیگا 33 خوشحالی می کند.
وقتی با دوچرخه به شهرک ورزشی قدیمی می رفت، آرزویش رسیدن به تیم اصلی بود. اما فقط 19 سال سن داشت که قهرمان اروپا شد. در 20 سالگی لالیگا را برد و به خاطر استعدادش بهترین دروازه بان جهان و تاریخ رئال مادرید شد.
بازیکنانی که حتی شاید 5 سال دیگر کسی آنها را به خاطر نیاورد، به خاطر تعویض بطری آب پرتاب می کنند، به نیمکت لگد می زنند و ناسزا می گویند. 2 سال هرچه خواستند با او کردند، هرچه خواستند گفتند و نیمکت نشینش کردند اما شکایت و گله نکرد، چون ایکر مقدس بود. آنقدر خوب بود که بیش از یک دهه اسم هیچ دروازه بانی در اطراف رئال شنیده نشد.
بزرگترین آرزویم این بود که از کاسیاس اشکهایش در جشن قهرمانی لالیگا 2007 در خاطره ها می ماند نه اشکهایش به خاطر رفتن از رئال مادرید. بزرگترین آرزویم این بود که در سیبلس در کنار سرجیو راموس می بود. بزرگترین آرزویم این بود که اوندسیما و دوئودسیما را با دستان جادوئیش بالا می برد.
تولدت مبارک افسانه، تولدت مبارک دوست داشتنی، تولدت مبارک مرد بی تکرار.
منبع : رئال مادرید فارسی
https://t.me/Realmadridfarsi
