پنج سال گذشت تا سی و سومین قهرمانی قوهای سپید بدست آید. از مورینیو تا زیدان. بهترین عملکرد در این مدت ازآن کدام مربی بود؟ از لحاظِ خلقِ موقعیت و هجومی؟ کارلو آنجلوتی (۲۰۱۳-۱۴). دفاعی؟ مورینیو و پس از آن کارلو آنجلوتی (۲۰۱۳-۱۴). از لحاظِ خشنترین تیم و بیشترین کارتهای زرد/قرمز؟ مورینیو و پس از آن رافا بنیتز+زیدان (۲۰۱۵-۱۶) و ... . آمارها میگوید ایدهالترین دورانِ رئال مادرید در طی این مدت، دورانِ کارلو آنجلوتی (۲۰۱۳-۱۴) بود. کارلو درست همان چیزی بودی که با فرهنگِ مادریدیها تطابق داشت. بنیتز بدترین انتخاب. و ژوزه اشتباهترین مسیر. مسیری که تاوانش ترَک برداشتنِ دیوارهای-همیشه لرزانِ-اعتمادِ بازیکنانمان با هواداران و مدیران شد. و چه چیزی بدتر از «بیاعتمادی».
و زیدانِ ۲۰۱۶-۱۷؟ مربیگری زیدان در این فصل به گونهای پیش رفت و میرود که فقط بدست آوردنِ جام میتواند او را برای ماندگاری خوشبین کند! آنهم نه قطعی؛ راستش در مادرید در بهترین حالتِ ممکن هیچ قطعیتی معنا ندارد چه برسد به دورانِ فعلیِ زیدان بر رویِ نیمکتِ رئال مادرید. امّا مهمترین چیزی که کارلو و زیدان به مادرید بخشیدند، «آرامش» بود. چیزی که سالها در مادرید گم بود. و جالبی ماجرا در آمدنِ این «آرامش» است. اینکه از ۱۹۹۹ تا کنون، همیشه همراه با قهرمانی در اروپا پا به میدان گذاشته است. از دلبوسکه تا زیدان!